God Forbid
Toen ik de zaal binnen kwam lopen waren de openers van de avond, God Forbid, al aan het spelen. Ze speelden als eersten aangezien zij de minst bekende band waren. Ik moet dan ook toegeven dat ik deze band niet kende. Maar na het horen van de eerste nummers was het duidelijk dat zij heel goed op deze tour pasten. Het geluid stond echter belachelijk hard. Zo hard dat het zelfs achter in de zaal pijn deed aan je oren. Het was één bak herrie en om de nummers goed te beluisteren moest je heel wat moeite doen. God Forbid speelden een korte set van 30 minuten, maar wat ze speelden klonk ook goed voor zover ik kon horen.

Shadow's Fall
Kort na God Forbid was het de beurt aan de tweede band van de avond; Shadow's Fall. Deze band was al wat bekender bij het publiek door het in 2002 uitgebrachte album 'The Art Of Balance'. Ze speelden dan ook veel nummers van dat album maar ook nummers van het nieuwe album 'The War Within' dat binnenkort zal verschijnen. Onlangs openden ze Dynamo Open Air met dezelfde set, maar ik denk dat ze in een kleiner zaaltje als Tivoli wat beter uit de verf komen. Zanger Brian Fair stal de show met z'n ongelooflijk lange dreadlocks. Als hij met z'n hoofd in het rond zwaaide deden de bandleden een verstandig stapje achteruit. Het optreden was erg strak, en het leek zelfs alsof het geluid een beetje beter was geworden.

Chimaira
Deze heren zijn de laatste tijd vaak in ons landje te vinden. Deze keer waren ze, samen met Killswitch Engage, headliners van de tour. De laatste keer dat ik ze zag was op Roadrage 2003. Daar speelden ze een hele strakke set. Deze keer verpestte het vreselijk harde geluid het een beetje, want de nummers waren soms niet eens terug te herkennen. Ze waren echter wel energiek en enthousiast en het publiek deed mee. Zanger Marc Hunter deed zijn 'splitting crowd' truukje weer (publiek werd in twee helften verdeeld en die moesten op zijn teken op elkaar in beuken). Chimaira kreeg het publiek in elk geval mee, maar ze hebben in het verleden optredens gedaan die toch net ietsje beter waren.

Killswitch Engage
Killswitch Engage sloten de avond af met een ontzettend strakke en energievolle set. Nummers als 'Rose Of Sharyn', 'Numbered Days', 'Life To Lifeless' en 'Breathe Life' kwamen voorbij en zelfs met een man minder (gitarist Joel was terug naar de VS voor een familie bruiloft) speelden ze de hele zaal plat. Howard bewees dat hij live. Dit optreden luisterde trouwens een stuk lekkerder weg dan de voorgaande optredens deze avond. Misschien komt dat ook doordat Killswitch Engage net wat meer melodie in de nummers heeft waardoor het, ondanks het harde geluid, net wat lekkerder (en rustiger) is voor het gehoor.

Er werd flink gestagedived en gecrowdsurft. Dit begon een beetje uit de hand te lopen nadat zanger Howard Jones had gezegd dat het podium van hen (de stagedivers) was. Er liepen net iets teveel pikkies rond die verkeerd sprongen of te lang op het podium bleven staan (nee je bent niet dé man, springen moet je sukkel, ga van dat podium af!). Ik zat dan ook hoofdschuddend naar die opgepompte tweeling te kijken (mensen die er waren weten wie ik bedoel). Natuurlijk sloten ze af met het prachtige 'My Last Serenade' terwijl de hele zaal mee brulde. Kippenvel dus.