Het valt in eerste instantie niet mee om op het internet wat info op te snorren van de Noors-Noorse-rockformatie Brutus. Naast de Scandinavische Brutus zijn er namelijk nog minimaal negen bands met dezelfde naam te vinden. De Brutus die hier besproken wordt, komt dit jaar met de derde langspeler Wandering Blind en speelt hardrock, die stevig geworteld is in de jaren zeventig, met Black Sabbath als belangrijkste referentiepunt.

Collega-reviewer Ruud besprak drie jaar geleden het tweede album Behind The Mountains van Brutus en was niet onder de indruk. Ik had hier met alle liefde willen verkondigen dat Brutus zich met deze derde release flink verbeterd had. Helaas is dit niet zo. Eerlijk gezegd blijf ik op dezelfde punten van kritiek steken als mijn collega een aantal jaar geleden. Vooropgesteld, Brutus heeft een erg prettig geluid voor iedereen die houdt van stevige rock uit de seventies. De muziek van de heren zou je kunnen omschrijven als een iets lichtere en toegankelijkere versie van Black Sabbath. Daar is op zich niets mis mee. Het grote manco van Wandering Blind is het songmateriaal. Dat is wederom ondermaats. De drie Zweden en twee Noren doen ongetwijfeld hard hun best, maar de realiteit is dat het merendeel van de songs niet of nauwelijks overtuigt.

Zanger Nils Joakim Stenby klinkt op Wandering Blind als een jonge Ozzy Osbourne. Nou zou je Osbourne al niet snel omschrijven als 's werelds meest veelzijdige zanger. Stenby laat op de nieuw plaat een wel heel eendimensionaal stemgeluid horen. Het is geen beroerde zanger, maar de variatie is ver te zoeken. In Whirlwind Of Madness gaat zijn schelle zang zelfs wat tegenstaan, vooral omdat dit een van de betere nummers is. Het is een behoorlijk ingetogen track en daar had wellicht beter een wat subtielere zang bij gepast. Het gitaarfeestje Axe Man en de heerlijke blues van My Lonely Room zijn nog wat lichtpuntjes, maar daar houdt het wel op.

Er zullen er vast wel wat zijn, die weglopen met het retrogeluid van Brutus. Het is ook geen straf om deze plaat uit te zitten. Toch laat Brutus nog veel te weinig progressie horen en zijn de liedjes op Wandering Blind nauwelijks memorabel. Mocht Brutus in je buurt optreden, dan zou ik zeker gaan kijken. Het kan namelijk maar zo dat deze band live stukken beter uit de verf komt. En als je de groep dan toch nog verder financieel wilt steunen, koop dan een shirtje met hopelijk wat artwork van Wandering Blind er op. Het album zelf zou ik links laten liggen.

Tracklist:
1. Wandering Blind
2. Drowning
3. Axe Man
4. Whirlwind Of Madness
5. The Killer
6. Blind Village
7. Creepin
8. My Lonely Room
9. Living In A Daze