Want waar op Runes de kenmerkende snelheid en energie werd afgeremd door een wat zwaardere sound met wat industrial-elementen, wordt er op Earthbound weer lekker snel gebeukt. Het materiaal doet daarmee wat meer denken aan het sterke The Union Of The Crown (2012). Ook lijken er wat meerdere verschillende invloeden hun weg te hebben gevonden in het geluid van de Engelsen. Zo wordt er geflirt met death metal, maar ligt de nadruk ook op punk(rock) en hardcore.
Deze harde invloeden worden echter veelal afgewisseld met cleane melodieuze refreinen. Niet dat dit nieuw is in de sound van de formatie, maar de frequentie is aardig opgeschroefd. Deze combinatie zorgt voor een aantal zeer sterke tracks (The Eternal, Last Light en 301), maar brengt de plaat ook meermaals uit balans. Zeker richting het einde verliest het hierdoor kracht en weten nummers als For Us en Bloodlineniet meer de volle aandacht vast te houden.
Het is dan ook een veelgehoorde klacht en bijna elke metalcore-band begaat op den duur de fout door te veel met cleane zang te willen experimenteren. Bury Tomorrow bevindt zich echter nog op het randje. Het songmateriaal is sterk genoeg, waardoor het nu nog geen groot probleem vormt, maar in de toekomst mag de cleane zang best teruggedrongen worden. Gelukkig houdt een aantal zeer sterke songs de plaat overeind en overstijgt Earthbound daarom met gemak voorganger Runes. Ondanks de punten van kritiek is dit vooralsnog een fijne metalcore-release zo in het begin van het jaar.
Tracklist:
1. The Eternal
2. Last Light
3. Earthbound
4. The Burden
5. Cemetry
6. Restless & Cold
7. 301
8. Memories
9. For Us
10. Bloodline
