Orpheus Omega, nooit van gehoord. Hoe kan dat? Ah, dat komt omdat Omega een paar jaar geleden achter Orpheus is geplakt, het jaar waarin bassist Adam ‘Milky’ Adams overleed. De Australische melodeathformatie draait sinds 2007 mee en toerde in eigen land reeds als support voor Dark Tranquillity, Children Of Bodom, Insomnium, The Haunted en At The Gates. Het zijn ook direct de bands die samen met In Flames en Mors Principium Est de sound van het kwintet ‘from Down Under’ hebben beïnvloed. Het artwork is overigens afkomstig van Dark Tranquillity-gitarist Niklas Sundin.

Partum Vita Mortem staat voor geboorte, leven, dood en in die drie fasen is de concept-cd opgebouwd (na de koor- en strijkersintro Conception). De eerste twee delen (Partum en Vita) bevatten veel overeenkomsten. Daarin heeft de muziek een zeer energieke en positieve vibe en ligt het tempo doorgaans hoog, maar er zijn voldoende momenten waarop de heren uit Melbourne het even wat rustiger aan doen. I, Architect, het snellere Karma Favours The Weak, Breath’s Burden en Beacons zijn de sterkste songs. Daarin zijn de melodieuze riffs en leads het meest memorabel.

Sporadisch zijn er breakdowns en instrumentale fases waarin de toetsenist en gitaristen hun kunnen demonstreren middels solo’s, maar het draait vooral om de songs zelf. Die zijn doorgaans goed opgebouwd, al klinkt de samenkomst van de keyboard- en gitaarpartijen soms wat druk. De zangtechniek bestaat doorgaans uit verstaanbare, hese melodeathvocalen en sporadische grunts. Daarnaast duikt in vier tracks de heldere stem op van Chris Themelco. Deze past goed en vormt een welkome afwisseling. Tevens vormen de delen met heldere vocalen in Karma Favours The Weak en Beacons momenten die blijven hangen.

Tijdens Vita sluipen er al wat meer andere elementen in de muziek, maar het is vooral het dynamische Mortem-deel dat een afwijkende songwriting bevat. Echoes Through Infinity is een fraaie, atmosferische doomtrack die doet denken aan Insomnium. Ook in het afsluitende Silence, The I (met een solo van Nightrage-gitarist Marios Illiopoulos) zijn er invloeden van de Finnen verwerkt, maar zijn er tevens blasts, net als in Revel In Oblivion, dat deels symfonisch uitpakt.

Ondanks alle vergelijkingen met andere bands weet Orpheus Omega een aardig goede plaat te produceren. Het is een release die op het gebied van originaliteit wat inlevert, maar de energieke metal bevat een positieve vibe met voldoende aanvoer van goede riffs en leads. Technisch en productioneel is het zeer netjes verzorgd. De muziek klinkt wel af en toe wat druk en daardoor geeft dit derde album zijn kracht pas na meerdere luisterbeurten prijs. Met voldoende sterkere tracks in de eerste twee delen en een uitdagend laatste deel van de disc is er een mooie mix van catchy momenten en fases die de luisteraar op langere termijn boeien. Partum Vita Mortem is voor de melodeathliefhebber zeker de moeite waard om minimaal vijf luisterbeurten de kans te geven.

Tracklist:
1. Conception
Partum
2. I, Architect
3. Karma Favours The Weak
4. Practice Makes Pathetic
5. Our Reminder
Vita
6. Unravelling Today
7. Breath's Burden
8. Tomorrow's Fiends And Yesterday’s Ghosts
9. Beacons
Mortem
10. Echoes Through Infinity
11. Revel In Oblivion
12. Kharon
13. Silence, The I