Opvallend is dat ook Duda zich op sologebied uitleeft in muzikale experimenten. Zo maken elektronica en ambient evenals op de eerste plaat van Wilson een belangrijk deel uit van de sound. Maar Lunatic Soul staat muzikaal wel veel verder af van broodheer Riverside. Met uitzondering van de karakteristieke stem van de zanger is er weinig tot geen overeenkomst met de soms behoorlijk stevige progrock. Deze plaat is namelijk veel softer. Uitbarstingen moet je met een vergrootglas zoeken. Met metal en zelfs rock heeft dit overigens uitstekende album weinig van doen. Toch zal de plaat de meer vooruitstrevende muziekliefhebber zeker aanspreken.
Persoonlijk kan ik heerlijk wegdromen bij de klanken die Duda samen met enkele sessiemuzikanten produceert. Er is hoorbaar veel tijd in de cd gestoken. De nummers zijn tot in de puntjes uitgewerkt. Lunatic Soul steunt vooral zwaar op functionaliteit en sfeer. Ingewikkelde structuren zijn niet aan de orde. Elk geluid helpt de plaat verder naar het gaatje. Ondanks dat minimalisme vervelen tracks als Shutting Out The Sun en het uitgesponnen Pygmalion's Ladder niet. Daarvoor is de stem van Duda een te grote attractie en is het muzikaal gebodene te prettig om naar te luisteren.
Hoort deze plaat thuis op een website als deze? Misschien niet. Heb je liever gitaarsolo's en songs die op riffs gebouwd zijn, dan kun je gerust verder zoeken. Maar wie graag zo nu en dan wat subtielers op zijn of haar bordje geserveerd ziet, heeft er weer een fraaie plaat bij. Een schijf die bovendien bij uitstek geschikt is voor de donkere dagen van het jaar.
Tracklist:
1. Shutting Out The Sun
2; Cold
3. Gutter
4. Stars Sellotaped
5. The Fear Within
6. Treehouse
7. Pygmalion's Ladder
8. Sky Drawn In Crayon
9. Walking On A Flashlight Beam
.jpg){kind=small}
