Het is een mooie maand geweest voor liefhebbers van Monster Magnet, want zij kregen namelijk niet een, maar twee platen voor de kiezen! Het eveneens Amerikaanse Iron Man heeft het trucje van Monster Magnet heel goed door. Ze zijn wat harder en minder psychedelisch, maar de gelijkenissen zijn treffend. Erg opmerkelijk ook, aangezien Iron Man ooit begon als een Black Sabbathtributeband. Als de (originele) gitarist dan ook nog als twee druppels water op blaxploitationlegende Fred, The Hammer, Williamson lijkt, kan ik niets anders doen dan de review beginnen met een diepe buiging.

Terwijl ons land verscheurd wordt over de compleet onzinnige discussie of Zwarte Piet wel of niet rascistisch is, kan ik alleen maar roepen dat de rock- en metalscene echt meer negers kan gebruiken. Misschien is het maar een gevoel of een soort Self-fulfilling prophecy, maar dergelijke muzikanten weten namelijk erg goed de blues te benadrukken in ons geliefde genre. Denk aan Jimi Hendrix of Phil Lynott. Het gaat me te ver om de gitarist en bassist met zulke grootheden te vergelijken, maar het idee mag duidelijk zijn: wat deze heren doen, voelt erg prettig aan. Geen originaliteitsprijs voor Iron Man, maar wel de complimenten voor het heerlijke geluid.

Iron Man is namelijk een goed geoliede stonerrockmachine. De opener is een heel aardige beuker, maar wat gaan de heren heerlijk los in Hail To The Haze en A Whore In Confession! Niet alleen schallen de prettig ronkende gitaargeluiden uit de boxen, maar Iron Man heeft met Dee Calhoun uitstekende nieuwe zanger in huis gehaald. De beste man heeft namelijk een ruwe, maar prettig in het gehoor liggende stem die uitstekend tot zijn recht komt in deze band. Calhoun geeft de muziek echt iets stoers mee. Het bewijst maar weer eens dat een goede zanger goud waard is.

South Of The Earth heeft enige tijd nodig om tot je door te dringen. Het is een album die met bovengenoemde songs een paar troefkaarten in de hand heeft. Net zoals niet alle songs bovengemiddeld goed zijn, is dit geen klassieker die het genre ondersteboven zal zetten. Het is wel een album die niet snel zal vervelen. Het grootste deel bestaat uit uptempo materiaal, maar ook ballads worden niet geschuwd, waarvan Ariel Changed The Sky een mooi voorbeeld is. Het is jammer dat er op de B-kant een paar minder interessante songs passeren, maar dat weerhoudt me er niet van om South Of The Earth te bombarderen als een van de betere stonerrock/doom metalplaten van 2013.

Tracklist:
1. South Of The Earth
2. Hail To The Haze
3. A Whore In Confession
4. The Worst And Longest Day
5. Ariel Changed The Sky
6. IISOEO (The Day Of The Beast)
7. Half-Face / Thy Brother's Keeper (Dunwich Pt. 2)
8. In The Velvet Darkness
9. The Ballad Of Ray Garraty