Het is altijd wel leuk om te zien hoe promosheets vol nonsens staan. Je kan er rustig een goed fantasyboek mee vullen. Al die doom metalbandjes komen namelijk wel uit een of andere mysterieuze, heilige tombe in een ver land waar een eeuwenoude, maar inmiddels uitgestorven, beschaving leefde. Van daaruit zijn ze helemaal in de ban geraakt van Black Sabbath, Reverend Bizarre en Pentagram en in het dagelijks leven werken ze in de IT-sector. Zodoende ook Pilgrim. Echter had deze graftombe niet geopend hoeven worden.

De drie heren van dit gezelschap gaan prat op met hun mix van ‘vernietiging, miserie en schoonheid’. Wat mij betreft is het vooral miserie, want wat zij al die jaren in hun krochten uitgespookt hebben, met muziek heeft het weinig te maken gehad. Erg kundig is Pilgrim niet. Er staan twee aardige tracks op Misery Wizard: de eerste en de laatste. Alles wat er tussenin zit is vooral saai. Tergend saai, omdat deze heren vaak niet verder komen dan platgespeelde doomriffjes, typische vibrato’s die sinds Saint Vitus al honderden keren overgedaan zijn, maar vooral vanwege het feit dat het geheel gewoon geen seconde memorabel is.

De andere kant van het verhaal is wel dat de uitvoering goed is. Misery Wizard heeft een prima geluid, waardoor het allemaal wel vertrouwd aanvoelt. Het is vooral wanneer je goed naar de muziek luistert dat het grotendeels bestaat uit nietszeggend materiaal. Eigenlijk is de muziek van Pilgrim gewoon niet de moeite waard, omdat er genoeg concurrerende bands zijn die wel consistent zijn. Songs als Astaroth of Forsaken Man zijn best aardig, maar ze rechtvaardigen niet de aanschaf van dit album.

Tracklist:
1. Astaroth
2. Misery Wizard
3. Quest
4. Masters Of The Sky
5. Adventurer
6. Forsaken Man