Hier moet ik bekennen dat Bloodbath me erg positief verrast heeft. Suicidal Angels heeft het ingekakte geluid van Dead Again achter zich gelaten en gekozen voor een ouderwets bloedlustige agressie. De nieuwe plaat klinkt vooral fris en energiek. Deze Grieken hebben gelukkig weer afstand gedaan van het kale Sodomgeluid en hebben duidelijk goed naar de oude krakers van Destruction geluisterd. Van de sterke zangpartijen van Sanctify The Darkness ontbreekt helaas nog elk spoor. Het belangrijkste is dat het weer enigszins bezield klinkt. Bloodbath is een heerlijke opener waarin het enthousiasme van de band erg goed naar voren komt. Moshing Crew, eveneens een prima nummer, zal alleen al vanwege de titel een vast onderdeel worden van de setlist.
Het beste nummer van de plaat is Chaos, simpelweg omdat dit toch het meest verfijnde stuk is. Het is een midtempo kraker met een sfeervol intro, lekkere riff en vooral een erg sterke gitaarsolo. Er moet helaas wel gezegd worden dat het niveau toch een stuk daalt hierna. Enkele songs zitten dicht tegen het niveau van een filler aan. Het thrasht wel, maar het imponeert niet altijd. Legacy Of Pain weet met gave riffs dan weer wel de juiste snaar te raken. Als er naar het totaalplaatje gekeken wordt, dan blijven toch vooral de sterke kanten van dit album hangen. Het is zonder meer beter dan ik verwacht had. Voorlopig het beste thrash metalalbum van het jaar en om maar even het klassieke thrashgevoel compleet te maken, is ook bij Bloodbath gekozen voor een Ed Repka artwork.
Tracklist:
1. Bloodbath
2. Moshing Crew
3. Chaos (The Curse Is Burning Inside)
4. Face Of God
5. Morbid Intention to Kill
6. Summoning Of The Dead
7. Legacy Of Pain
8. Torment Payback
9. Skinning The Undead
10. Bleeding Cries
