Liefhebbers van de eeuwige herfst met enkel grijze dagen, waarop de hemel neerdrukkend lijkt en laag boven de hoofden hangt en de wolken, die zo plots binnen handbereik lijken, nevelen van regenwater uitstoten, kunnen sindskort weer met volle teugen van deze najaarse treurigheid genieten. Want welke muziek past er beter bij zulk beeld vol grief dan goede melancholische doom?

Autumnal is in zo'n geval gewoonweg onmisbaar op de droevig stoffige planken van de beoogde doelgroep. Deze Spaanse band gaat al heel wat jaartjes mee, maar verder dan twee demo's is dit zwartgallig gezelschap aanvankelijk niet gekomen. Tot het eind vorig jaar dan toch nog tot de release van de eerste full-length, Grey Universe kwam. En holy macaroni, grey is de universe van Autumnal niet te zuinig. Na de consumptie van Grey Universe, met alle kommer en kwel van dien, rest er slechts 1 optie: een enkeltje bed met de gordijnen dicht en de tranenstand op 10, om er nooit meer uit te komen.

In feite is deze muziek beslist niets voor mij. De enige twee grijze dingen in mijn leven zijn (deels) mijn kat Legion en mijn sportbroek. C'est tout. Maar zelfs ik blijf niet geheel ongevoelig voor de mistroostige klanken van dit debuut. Autumnal is een onvervalste tranentrekker en speelt doom van de oude stempel. Geen gothische of andere invloeden, nee, enkel trage en onontkombare miserie. Bands als My Dying Bride, Celestial Season en in een iets mindere mate de oude Paradise Lost vormen aardig vergelijkingsmateriaal.
Met andere woorden is dit reeds geen onbekende formule, maar wel eentje die geroemd wordt onder het doom-volk. Voorbijkruipende nummers van ferme lengte worgen gevuld door droefgeestige klanken, onder meer afkomstig van een stemmingmakende cello, een bijna in huilen overslaande mannenstem en een sporadisch opduikende stevige noot en grunt. De cd vormt een soepel geheel van in elkaar overvloeiende nummers die mooi zijn door hun puurheid. Niet de overvloedige poeha levert de muzikale schoonheid maar de overtuigende toewijding van alle muzikanten.

Grey Universe is Walhalla voor de treurwilgjes onder de metalzielen. Dit uitstekend muziekstukje mist het doel niet. Integendeel. De zon gaat gewoonweg uit en gedurende de bijna 50 minuten speeltijd wordt de wereld in de diepste rouw gedompeld. Gruwels.

Tracklist:
1. As Soon As You Die, Kill Me
2. There Is Only One Season
3. It Lays Over The Leaves
4. You Left It, But There's No End
5. Cemetery Of Screams
6. Today, Tonight