Mantar debuteerde in 2014 met Death By Burning, een mix van zwartgeblakerde sludge en hardcore punk, met Motörhead en The Melvins als goede referentiepunten. Op dat fundament is verder gebouwd aan Ode To The Flame (2016), een vesting met doom-elementen die langs de muren slingeren. Met The Modern Art Of Setting Ablaze (2018) verdwijnen de grillige vormen en met Pain Is Forever And This Is The End (2022) is de metamorfose van burcht naar kasteel voltooid. Met Post Apocalyptic Depression als sloopkogel maakt Mantar het sierlijke bouwwerk met de grond gelijk.

De reden voor de sloop is simpel. Door het alsmaar proberen om een perfect nummer te schrijven ging het duo tijdens het maken van de vorige plaat bijna uit elkaar. Het schrijfproces voor Post Apocalyptic Depression was een soort spirituele genezing, als band en als vrienden. Er was geen planning, Hanno Klänhardt (gitaar en zang) en Erinç Sakarya (drums) schreven de nummers in een paar dagen en gingen zonder eigen spullen naar de studio, waar ze alleen de apparatuur gebruikten die ze daar aantroffen. Alles is zo primitief mogelijk gehouden, ontdaan van overbodige franje en de rauw klinkende productie staat in verbinding met de punkwortels.

Als eerbetoon aan de stijlbepalende bands bracht het duo in 2020 het cover-album Grungetown Hooligans II uit. Voor het nieuwe materiaal hanteert Mantar een aantal platen die de gouden standaard vormen: The Jesus Lizard's Liar (1992), The Melvins' Stoner Witch (1994), Nirvana's Bleach (1989), Mudhoney's Superfuzz Bigmuff (1989) en L7's Hungry For Stink (1994). De teksten handelen over de staat van de wereld, sociale problemen en psychische onrust. Die post-apocalyptische depressie moet je zien als het gevoel dat je krijgt na een massahysterie.

Mantar heeft een stijl die moeilijk te vergelijken is met andere bands. Het nieuwe album kan wat log en luidruchtig overkomen, met nauwelijks tijd om te ademen. De productie, een zwaar geluid dat ergens tussen sludge en punk zweeft, vermengd met grunge-elementen (denk vooral aan Nirvana) die prominenter aanwezig zijn dan op Pain Is Forever And This Is The End, past daar perfect bij. Een basgitaar wordt niet gebruikt, maar die wordt ook niet gemist. Het Bremer duo blijft simpelweg trouw aan het geluid dat ze zelf aanstaat, ongeacht of het goed verkoopt.

De opener Absolute Ghost maakt meteen duidelijk dat de nieuweling een zwaardere en minder gepolijste aangelegenheid is dan zijn voorganger. Het aanbod is wel gevarieerd, wat ook al blijkt uit de eerste twee singles. De eerste, Halsgericht, is een energieke punk-knaller met een donkere boventoon en pure woede in iedere noot. Pit Of Guilt, Church Of Suck en Two Choices Of Eternity bevatten eveneens hardcore punk-invloeden. De tweede single Rex Perverso is daarentegen een groovend nummer met een langzamer tempo, net als Face Of Torture. Principle Of Command heeft een swingend karakter en dat geldt ook voor het donkere Morbid Vocation.

Toch bevat de plaat meer dan een bot, ongecompliceerd karakter. Zo vertrouwen Dogma Down en de afsluiter Cosmic Abortion meer op sfeer en melodie. In Dogma Down zingt Hanno overigens ook clean, een stijl die atypisch is, maar wel goed past. De afsluiter Cosmic Abortion heeft een onheilspellende sfeer en bevat net als Halsgericht een uitstekende hook. Dat het album meer te bieden heeft dan simpelweg rechttoe rechtaan raggen, bewijst ook het intense Axe Death Scenario, met stevig gitaarwerk en melodieuze ondertonen. De songwriting mag dan wel minder complex zijn dan de voorganger, de lessen die het duo heeft getrokken uit het verleden zorgen hoe dan ook voor veelzijdigheid en nuance.

Post Apocalyptic Depression neigt naar keiharde rockgrooves en ongecompliceerde songwriting, maar het donkere, dreigende randje dat de voorgaande albums kenmerkt is niet verdwenen. Elk nummer is compact, krachtig en bevat dezelfde opzwepende energie en punk-attitude. De rauwe, no-nonsense benadering, met hints naar het debuut Death By Burning, werpt zijn vruchten af. Je hoort hoe het album tot stand is gekomen, maar het is geruststellend dat de plaat meer te bieden heeft.

De sloopkogel Post Apocalyptic Depression kan het beste op luid volume worden geconsumeerd. We zijn benieuwd welk bouwwerk de heren in gedachten hebben voor de toekomst.

Tracklist:
1. Absolute Ghost
2. Rex Perverso
3. Principle Of Command
4. Dogma Down
5. Morbid Vocation
6. Halsgericht
7. Pit Of Guilt
8. Church Of Suck
9. Two Choices Of Eternity
10. Face Of Torture
11. Axe Death Scenario
12 .Cosmic Abortion