Tonic Breed is een thrashmetalband uit Noorwegen die in 2006 het levenslicht zag. Tot op het heden bracht de formatie drie degelijke platen uit, maar deze vonden nooit hun weg naar het grote publiek. Daarvoor is het geluid van de groep te generiek en zijn er legio andere genrebands die dezelfde droom najagen. In 2019 leek het dan ook over en uit te zijn met Tonic Breed. Alle bandleden gingen hun eigen weg, behalve zanger/gitarist Patrik Svendsen. Hij reanimeerde de groep, maar besloot om alle touwtjes in eigen handen te nemen en door te gaan als eenmansband.

Fuel The Fire is het eerste wapenfeit dat hij solo uitbrengt, maar op de ep krijgt hij hulp van een aantal grote namen. Zo drumt Dirk Verbeuren (Megadeth) mee in de titeltrack en is Oliver Palotai (Kamelot) op gitaar te horen in H.E Antagonist. Daarnaast leent Björn Strid (Soilwork/The Night Flight Orchestra) zijn vocalen voor No Rocks On The Scotch. Het zijn dus niet de minste namen die meewerken en je kunt je afvragen hoe ze bij dit project beland zijn, want zo geweldig is het allemaal niet.

Openingstrack Fuel The Fire laat meteen horen dat Slayer van grote invloed is. De riffs en de zang staan volop in het teken van de invloedrijke band en de originaliteitsprijs zal Tonic Breed er dan ook niet mee winnen. Desondanks vind je in het nummer wel memorabele gitaarriffs en is het gedrum van Dirk Verbeuren meer dan prima. Wel kunnen sommige ideeën beter uitgewerkt worden, zoals de vreemde overgang in het midden van de track.

Het beeld van ideeën die beter uitgewerkt kunnen worden, blijft de gehele ep aanwezig. Svendsen laat horen talentvol te zijn, maar heeft wellicht te veel hooi op zijn vork genomen, want naast alles componeren zorgt hij ook voor de productie. Als je deze vergelijkt met het voorgaande werk van de band klinkt dit veel meer volgepropt en aan elkaar geplakt. Eerdere albums hebben een veel organischer geluid.

De tweede helft van de ep is de betere. Zo klinkt H.E Antagonist sprankelender en veelzijdig. Dit heeft mede te maken met het lekkere gitaarwerk, maar ook de zang klinkt hier beter en diverser. Hetzelfde kan gezegd worden van afsluiter Blood Moon. Het nummer klinkt veel ruimtelijker en kent een mooie opbouw. Het is vervolgens jammer dat met deze opbouw weinig gedaan wordt. Zo werkt deze naar mooi leadgitaarwerk toe, maar eindigt deze climax al na vier seconden. Zonde, want daar had meer ingezeten.

Zo laat Fuel The Fire horen dat eenmansband Tonic Breed potentie heeft, maar deze nog niet voldoende tot uiting komt. Zowel op het gebied van songwriting als productie zijn er nog stappen te maken. De gasten laten hun klasse horen en dat geeft deze ep zijn bestaansrecht, al blijft het een raadsel hoe deze bij dit project betrokken zijn geraakt.

Tracklist:
1. Fuel The Fire
2. No Rock On The Scotch
3. H.E Antagonist
4. Blood Moon