O god, wat heb ik nou weer aan m'n fiets hangen?! "Mr. Bungle, The Dillinger Escape Plan and Faith No More", zeiden ze. Nou kom maar op dan!
Al na en paar tracks kom ik tot een andere conclusie. Op zich is het waar, maar... Laten we met het positieve beginnen. De laatste twee bands roepen nog de meest zinnige associaties op, Czar is wat dat betreft een typische Ipecac-band; geen idee waar het heen gaat, totaal geschifte wendingen en experiment is troef. U heeft in eerste instantie geen idee wat de bedoeling is, en dat is precies de bedoeling.
Het leuke aan dit soort bands is dat je als reviewer dan lekker met zelfverzonnen genrecombinaties mag smijten, zonder dat iemand enig idee heeft waar je het over hebt. Wat dacht u van experimentele avantgarde jazzcore? Nuja, misschien is het eigenlijk daarmee best duidelijk. Als u niet van rare fratsen en idiote capriolen houdt, hoeft u niet bij deze club uit Tacoma, USA aan te kloppen voor een verzoeknummertje. En daarmee weet u waarschijnlijk wel genoeg.
Maar het rijtje genoemde bands is verre van compleet. Met gemak kan ik betere referenties toevoegen, al zijn die wellicht slechts bekend bij de kenner. Ik waag toch een poging: Pryapisme, Blipvert, Kylie Mynoise, The Locust, The Number Twelve Looks Like You, Tony Danza's Tapdance Extravaganza, Kill Me Tomorrow, 400 Blows. Maar ook dit helpt niet iedereen verder.
Het album is in ieder geval wel gemaakt door vaklui. Een instrumentbeheersing waar je u tegen zegt. Uiteraard is dat nooit voldoende voor succes, maar wel een voorwaarde in dit soort genres. Het kent eigenlijk maar een zwakte. En dat is de zang. Die is wat te schreeuwerig en monotoon. Dat is op zich niet zo'n al te groot probleem, maar hij had wat vaker op mute gemogen. Nou weet ik ook wel dat dat voor een groot deel persoonlijke voorkeur is, maar meneer de vocalist is geen talentje; hij beheerst maar een trucje en helaas leidt dat soms af van de muzikale hoogtepunten.
Het album, naar de quote van Kurt Vonnegut Life Is No Way To Treat An Animal, is een chaotische potpourri van genres. Het klinkt als een gilles de la tourette-puber met een epileptische aanval; een orgastische elektrocutie. Wat je ermee moet? Wat het doel is? Dat weet waarschijnlijk niemand. En dat maakt dit album nou juist zo interessant.
Tracklist:
1. Owls, Etc.
2. Too Many Yetis
3. Arachnochondriac
4. Antelope Mask
5. Beware The Files, Orestes
6. Vultures Never Eat In Peace
7. The Worm Enters The Moon
8. Canine: No Eyes. Just Teeth
9. Shark Cancer
10. The Golden Calf
11. Mister Reindeer
12. Domesticated Wolves
13. You Were A Comatose Lion
14. Wine Hog
15. xʷiqʷadiʔ
16. Blind Mice
17. Prawn
18. RxABBITS
19. Taking Roadkill To The Vet
