Alweer een tijdje onder de naam Soulburn opererend, komen de vier heren 18 november aanstaande met een op en top donker visitekaartje op de proppen. Een aantal bezettingswisselingen verder, kunnen we spreken van een gedegen formatie, die moeiteloos overeind blijft in het harde metalen circuit binnen Nederland, maar zeker ook ver daarbuiten. Met een tomeloze inzet en een klasse album op zak, zullen oerleden Bob Bagchus (drums) en Eric Daniels (gitaar) samen met Twan van Geel (vocalen/bas) en Remco Kreft (gitaar), deze positie alleen nog maar verder verstevigen en uitbouwen.

Met het optreden op Turock Open Air (Essen) nog vers op het netvlies, tonen ze aan het ook live helemaal waar te maken. Het aantal optredens neemt gestaag toe en met een sterk label achter hen, gaan ze een mooie toekomst tegemoet met deze release. De ingeslagen weg is een stuk donkerder dan voorheen en 80's / 90's black metal voert de boventoon. Invloeden zijn hoorbaar van Venom, Celtic Frost en Bathory en van tijd tot tijd hoor je ook nog de voorliefde voor death metal.

Teksten handelen over dood, verderf, strijd en onrecht. Aan ervaring (Asphyx, Legion Of The Damned, Flesh Made Sin, Bunkur, Grand Supreme Blood Court, Xenomorph) en kunde ontbreekt het zeker niet en dat vertaalt zich naar zeven ijzersterke nummers. Diary Of A Reaper is een gesproken outro, dat het album gepast afsluit. Where Splendid Corpses Are Towering Towards The Sun was het eerste nummer dat op de digitale kanalen gedropt werd. De toon is meteen gezet, vol gas schiet men uit de startblokken. Met een fenomenaal middenstuk voert men richting het eind van dit klassenummer het tempo weer lekker op. Het volgende nummer The Blood Ascendant begint lekker traag en laat je nietsvermoedend aanbelanden in een onheilspellende tempoversnelling. Ook in dit nummer zit de kracht, in de ijzersterke arrangementen, de perfect schrapende zang van Twan en sterke sfeer- en tempowisselingen. In het doomy Howling At The Heart Of Death toont Soulburn zich ook meester in de beheersing van dynamiek. Gevaarlijk voortslepend en wederom sterk gezongen.

Lekker opgefokt ook weer is de start van As Cold As Heavens Slain. Men weet de luisteraar goed bij de les te houden en het album verveelt nergens. Bij Withering Nights wordt men vocaal bijgestaan door Lisette van den Berg (onder andere Scarlet Stories) en dit geeft het nummer een extra dimensie. Ook hier weer een sterke gitaarlijn die het nummer blijft stuwen en die tijdens het refrein nietsontziend met alles en iedereen wenst af te rekenen. De inleidende drumpatronen van Bob Bagchus bij The Torche zullen menig luisteraar op het verkeerde been zetten, maar het nummer ontpopt zich al snel tot een lekkere nekkebreker, die weergaloos en sfeervol, alles platwalst.

Als je denkt dat dit alles niet meer te overtreffen is, wel dus.... Voor mij is Spirited Asunder de winnaar van het album. De lat lag al hoog, maar dit nummer alleen al, verplicht je tot aanschaf van het album. De repeterende riff is zo doeltreffend en de halfgesproken cleane zang in combinatie met Twans rauwe zang, maken het een klassieker in de dop. Dit nummer zou zo maar eens uit kunnen groeien tot een van de beste nummers van 2016. Earthless Pagan Spirit gaat hoog eindigen in menig jaarlijstje. Bij ondergetekende zal dat zeker niet anders zijn. We're not worthy...

Tracklist:
1. Where Splendid Corpses Are Towering Towards The Sun
2. The Blood Ascendant
3. Howling At The Heart Of Death
4. As Cold As Heavens Slain
5. Withering Nights
6. The Torche
7. Spirited Asunder
8. Diary Of A Reaper
9. The Last Monument Of God (bonus track)