Ja, probeer maar eens het geluid van Darkher te omschrijven voor een metalpubliek. Het is ongelooflijk zwaar, duister en meeslepend. Het is geen metal en daarmee lijkt het wel een contradictie. Ik kan wachten tot er commentaar komt, maar het lijkt me beter jullie ervan te overtuigen waarom Darkher de moeite van het bespreken (en het hoge cijfer hieronder) waard is.

Niet veel mensen kennen Darkher in elk geval. Dit bandje speelde vorig jaar op Roadburn in de Stage 01. Ik heb haar gemist, omdat ik te laat was om me in deze voormalige bezemkast te drukken. Op Into The Void volgt de herkansing. Ik wil de spanning niet langer ophouden, maar als ik zeg dat ik omschrijvingen tegenkom als ethereal wave, wordt je daar vast niet wijzer van. Gothic rock lijkt het ook niet helemaal te zijn. De muziek van Darkher draait voor het grootste deel om de atmosfeer. Realms is in elk geval erg geschikt als soundtrack voor een post-apocalyptische film. Nihilisme viert hoogtij op dit werkje. Zodra Jayn begint te zingen, klinkt het bijna meelijwekkend. Op een schitterende manier uiteraard.

Op eigen wijze is Darkher heel intens. Waar metalbands dat bereiken met veel herrie, doet Darkher dat met stiltes. Gitaar en drums hoor je niet veel. Een nummer als Wars zal bij iedere doomliefhebber in de smaak kunnen vallen. Daar zit namelijk net wat meer dynamiek in. Toch zet Darkher juist vanwege de leegtes een dijk van prestatie neer. We mogen hier met recht spreken van een van de meest memorabele platen van 2016. Liefhebbers van Chelsea Wolfe kunnen dit album blind aanschaffen.

Tracklist:
1. Spirit Waker
2. Hollow Veil
3. Moths
4. Wars
5. The Dawn Brings A Saviour
6. Buried Pt. I
7. Buried Pt. II
8. Foregone
9. Lament