Eerlijk gezegd snap ik hier maar weinig van. Van de vele retrorockacts die momenteel actief zijn, is het uitgerekend Brimstone Coven waar het meest over gesproken wordt. Links en rechts van me wordt deze Amerikaanse band bejubeld en de hemel ingeprezen. Let wel, vooral door buitenlandse Facebookvrienden, want in ons eigen land lijken maar weinig mensen op de hoogte te zijn van het bestaan van deze band. Onlangs werd Black Magic uitgebracht en daarmee hoopte ik dat ik Brimstone Coven eindelijk ook in mijn armen kon sluiten.

Mijn vorige recensie was niet bijster positief en na zes à zeven keer naar het nieuwe werkje geluisterd te hebben, gooi ik wederom de handdoek in de ring. Ik hoor de veronderstelde kwaliteiten er niet in terug. De zanger is saai, de riffs zijn simpel en er wordt geen enkele moeite gedaan om van het geheel iets opwindends te maken. Het is feitelijk niet meer dan doorsnee bluesrock. Het is redelijk gedaan, maar de muzikanten zijn een ongelooflijk fantasieloos stelletje. Als deze heren echt toffe nummers willen gaan spelen, kunnen ze beter een coverband worden.

Het heeft geen enkele zin om songs aan te wijzen. Ze worden in twee standen gespeeld: langzaam of redelijk snel. De opbouw is steevast volgens het boekje en daarom blijf ik van mening dat Brimstone Coven tot de saaie, grijze middenmoot behoort. Ik zal niet van afschuw de oren van mijn kop rukken, mocht ik toevallig eens hun muziek horen, maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om de plaat aan te schaffen. Vooruit, The Eldest Tree wijkt af van het gebaande pad en is daarmee het interessantst. Veel positiever kan ik me niet uitdrukken over Black Magic.

Tracklist:
1. Black Magic
2. Black Unicorn
3. Beyond The Astral
4. As We Fall
5. Upon The Mountain
6. Slow Death
7. The Seers
8. The Plague
9. Forsaken
10. The Eldest Tree