De voortzetting van Onslaught in 2006 is wat mij betreft één van de betere ideeën in metalland geweest. De Britse thrashband klinkt op de laatste drie cd's namelijk frisser en beter dan ooit. En dan bedoel ik ook beter dan een klassieker als The Force. Die plaat mag dan charmant rauw klinken en zeker sterke songs bevatten, wat betreft spel en productie is het zeker geen vlekkeloze aangelegenheid. Sinds de reünie zijn de sterke songs gebleven en is ook op die laatste twee vlakken flink aan kwaliteit gewonnen. De originaliteitsprijs wint Onslaught er net als vroeger niet mee, maar er zijn maar weinig thrashgroepen die zo gedreven, relevant en heftig klinken.

Al die energie spat ook van Live At The Slaughterhouse af. Het tweede live-document van de groep, na het eveneens niet misselijke Live Polish Assault 2007. Deze nieuweling is zelfs een stuk beter dan die schijf. Veel oude thrashbands klinken tegenwoordig weliswaar strak en technisch sterk, maar missen de energie van weleer. Voor Onslaught geldt dat niet. De bandleden spelen nog net zo agressief en energiek als in de jaren tachtig. Luister voor de aardigheid naar In Search Of Sanity. Op plaat destijds met zanger Steve Grimmet een aardig doch vrij klinisch klinkend nummer. Originele vocalist Sy Keeler maakt er echter een dodelijk vergif van. Zijn strot is misschien minder melodieus, maar wat hij aan techniek mist, maakt hij goed met een gezonde dosis power. Hij is sowieso prima op dreef op deze in Engeland opgenomen registratie.

Dat geldt net zo goed voor zijn bandmaten. Gitarist van het eerste uur Nige Rockett is wel eens verweten dat hij weinig meer doet dan riffs van Exodus, Metallica en Slayer recyclen. Tot op zekere hoogte is dat waar, maar buiten dat is hij een uitstekend gitarist die zowel ritmisch als solo vurig uit de hoek komt. Zijn spel is op gezette tijden melodieus, maar blijft altijd beukend. In hetzelfde live-jasje gegoten blijkt bovendien dat Onslaught de oude, vertrouwde thrashsound nooit verloochend heeft. Klassiekers als Metal Forces gaan prima samen met The Sound Of Violence en het beestachtige Killing Peace. Zelf had ik van tevoren gehoopt op het beste Slayernummer dat Slayer nooit schreef, Shock 'n Awe, maar helaas schittert die track door afwezigheid.

Van de live-cd's die de afgelopen jaren uit de thrashscene zijn voortgekomen, is dit beslist één van de beste. Onslaught overtuigt allereerst opnieuw door het uiterst sterke songmateriaal, maar weet veel nummers live een extra dimensie mee te geven. En dat is toch best knap voor een stel ouwe lullen. Bij de cd zit overigens ook een dvd met het optreden. Helaas is die er voor ons recensenten niet bijgeleverd, maar afgaande op optredens van Onslaught die ik gezien heb, kan de dvd alleen maar gaaf zijn. Verplichte kost voor de fans van brute thrash metal.

Tracklist:
1. The Sound Of Violence
2. Killing Peace
3. Chaos Is King
4. Let There Be Death
5. Children Of The Sand
6. Rest In Pieces
7. 66 'Fucking' 6
8. Destroyer Of Worlds
9. In Search Of Sanity
10. Fight With The Beast
11. Metal Forces
12. Onslaught (Power From Hell)
13. Thermonuclear Devastation