Één zaak moet me van het hart voordat ik überhaupt aan de beschrijving van La Mort Du Soleil toe kom: wat een adembenemend mooie hoes! Getekend door niemand minder dan Fursy Teyssier (die ook de twee releases van zijn band Les Discrets van schitterende artbooks voorzag), is deze hoes de perfecte illustratie van de titel, die zich als ‘de dood van de zon’ laat vertalen. Het artwork geeft bovendien een aardige indicatie van de muzikale richting van deze Canadese band (hoewel de bandnaam uiteraard ook de nodige aanknopingspunten biedt): sfeervolle, melancholische black metal.

Sombres Forêts wordt vaak in één adem genoemd met de landgenoten van Gris, die in 2007 het briljante Il Était Une Forêt... afleverden. De connecties zijn zo groot dat beide bands hun nieuwe album op dezelfde dag uitbrachten. De muzikanten achter beide groepen werkten bovendien samen aan het zeer verdienstelijke Miserere Luminis-album, dat in 2009 verscheen. Het is dan ook niet meer dan logisch om beide albums direct na elkaar te recenseren.

De overeenkomsten met Gris liggen ook bij het horen van La Mort Du Soleil voor de hand. Sombres Forêts maakt gebruik van soortgelijke elementen (stemmige romantische passages vermengd met snijdende black metal), hoewel er ook accentverschillen zijn (zo zijn hier de ambient-invloeden wat groter, terwijl Gris zijn black metal meer met klassieke muziek vermengt). De productie van La Mort Du Soleil is bovendien wat primitiever: minder warm en scheller vergeleken met het recente werkstuk van Gris.

Ook Sombres Forêts slaat hier een meer experimentele richting in. Daardoor zal La Mort Du Soleil niet direct bij iedereen ‘landen’. Er ligt meer nadruk op klanken en geluidscollages, en minder op ‘songs’ in de traditionele zin van het woord. Dat blijkt al uit de zeer beklemmende opener Des Épaves, waarin een grote rol is weggelegd voor verstikkende ambient, maar ook uit lange en enigszins fragmentarische nummers als L'Étheren La Disparition. Een verwijt dat Sombres Forêts te maken valt, is dat de band zich af en toe ietwat lijkt te verliezen in zijn experimenteerdrang. Daardoor is La Mort Du Soleil van een minder hoog niveau dan zijn ‘grote broer’ À L'Âme Enflammée, L'Äme Constellée.... Desondanks loont het zich absoluut om ook dit album mee te pikken, want deze dromerige plaat staat vol interessante momenten.

Tracklist:
1. Des Épaves
2. Étrangleurs De Soleils
3. Brumes
4. Au Flambeau
5. L'Éther
6. La Disparition
7. Effondrement