Na de dood van Paul Gray bracht Slipknot geen album meer uit. De groep gaf aan tijd nodig te hebben om dit verlies te verwerken, en ondertussen werd het ook onduidelijk of er nog wel een toekomst was voor Slipknot. Veel bandleden weken uit naar hun andere projecten, en zo ook Joey Jordison. Eerst bracht hij met Wednesday 13 een nieuw Murderdolls album uit, en nu komt hij met zijn eigen solo project Scar The Martyr. Echter kwam onlangs het nieuws dat Joey Jordison Slipknot heeft verlaten, en zich voorlopig gaat richten op zijn nieuwe band. Een goed moment om dan het debuut album alsnog te voorzien van een review.

Scar The Martyr is ontstaan na schrijfsessies van Joey Jordison voor het nieuwe Slipknot album. Echter bleef dit materiaal ongebruikt, omdat de band nog niet klaar was om op te nemen. Zelf was hij in een dusdanige creatieve flow en bleef doorschrijven en besloot zodoende een nieuwe groep samen te stellen. Als gitaristen zijn Jed Simon (ex Strapping Young Lad) en Kris Norris (ex Darkest Hour) ingelijfd, aangevuld met bassist Kyle Konkiel en Joey Blush op de keyboard. Als zanger is de onbekende Henry Derek aangesteld en Joey Jordison neemt natuurlijk plek achter zijn drumstel. En ondanks dat je met een voltallige band te maken hebt, mag je dit album gerust zien als een Joey Jordison project. Hij heeft namelijk vrijwel alles behalve de keyboard partijen zelf ingespeeld. De lyrics komen van Henry Derek.

Muzikaal gaat het de richting van industrial metal op, en thematisch moet het een horrorachtige sfeer uitademen. Maar ondanks dat daar bij het intro en het artwork sterk de nadruk op gelegd wordt, komt dit verder niet over bij de rest de liederen. Als je de teksten er op nahoudt misschien wel, maar muzikaal is de dreiging op enkele momenten na niet te voelen. Wat ik dan wel voel bij dit album is vooral teleurstelling. Want op enkele momenten na weet deze plaat mij in zijn geheel niet te boeien. Henry Derek is een goede zanger, maar geen spannende zanger. Hij heeft een aardige stem maar mist de overtuiging om de nummers echt eigen te maken en lijkt vaak gewoon op de achtergrond te verdwijnen. Dit heeft ook te maken met hoe het album gemixt is, de drums staan vaak te hard waardoor het de zang en de gitaren naar achteren drukt. Ook duren de nummers gewoon te lang, veel nummers klokken niet onder de zes minuten. Als je die tijd met een gave en afwisselende compositie opvult hoeft de lange speelduur geen probleem te zijn, maar hier worden voornamelijk dezelfde akkoorden gebruikt en houdt een nummer daarbij veelal dezelfde structuur aan. Als dan de refreinen ook nog te vaak herhaald worden is het luisterplezier beperkt.

Is het dan allemaal teleurstelling? Nee, dat niet. Het materiaal luistert allemaal wel aangenaam weg en op momenten dat er afgewisseld wordt klinkt het ook prima. En ook al lijkt Henry Derek niet volledig te overtuigen, hij kan in sommige tracks een prima potje brullen en dat had hij best vaker mogen doen op de plaat. Ook zijn er wel een paar fijne korte solo's te ontdekken en is het drumwerk van Joey Jordison natuurlijk weer dik in orde. Het lijkt alleen of de band meer sturing nodig heeft om de nummers compacter te maken en spannend te houden. Daarbij mag ook best van "safe" afgeweken worden. Helaas kom ik hierdoor wel op een magere score, en hoop ik op beterschap bij een volgende album.

Tracklist:
1. Intro
2. Dark Ages
3. My Retribution
4. Soul Disintegration
5. Cruel Ocean
6. Blood Host
7. Sign Of The Omeneye
8. Anatomy Of Erinyes
9. Prayer For Pray
10. White Nights In A Day Room
11. Effigy Unborn
12. Never Forgive Never Forget
13. Mind's Eye
14. Last Night On Earth