Lingua Mortis is de titel van het tiende album van de Duitsers van Rage uit 1996 en is eigenlijk hun eerste experiment met orkest. Op deze plaat brachten ze oud werk opnieuw uit in de vorm van bewerkingen voor orkest en metalband. Dat uitstapje zijn de mannen nooit vergeten, want nog diverse malen heeft Rage geflirt met orkestpartijen op enkele van hun latere schijven. Een paar partijen voor orkest was echter niet genoeg en zo werd het Lingua Mortis Orchestra geboren, een symbiose tussen orkest en band. Het gaat hier echt om samenspel en niet om zomaar wat extra instrumentale partijen. Dat is ook de reden waarom er gekozen is om deze schijf met de simpele titel LMO uit te brengen onder de naam Lingua Mortis Orchestra featuring Rage in plaats van te kiezen voor de eigen bandnaam.
Buiten de naam die wellicht niet bij iedereen direct een belletje zal doen rinkelen, is de muziek onmiskenbaar Rage. Dat is niet vreemd ook, want ook dit keer is gitarist Victor Smolski weer grotendeels verantwoordelijk voor de composities. Daarnaast worden de meeste zanglijnen uiteraard vertolkt door Peavy Wagner met zijn rauwe duistere stemgeluid. Hij krijgt daarbij hulp van Jeannette Marchewka en sopraan Dana Harnge.
De experimenten van Rage met het Lingua Mortis Orchestra zijn niet nieuw. Zo kent het album Strings To A Web het spannende Empty Hollow dat een groot deel van die plaat besloeg. LMO zet die lijn direct voort en voelt dan ook in de eerste plaats als een ruige rockopera bomvol jaren zeventig invloeden. Het gebruik van orkest is daar niet de enige reden voor. Net als op voorgaande platen, laat Rage ook hier goed horen wat hun inspiratiebronnen zijn met wilde solo’s en spannende gitaarpartijen, die regelmatig flink worden aangedikt door de strijkers van het orkest. Het geluid van de plaat is dan ook lekker diep en vol, en dendert tijdens de ruige nummers fantastisch uit de speakers.
Dat ruige past prima bij het verhaal over de heksenvervolging in de zestiende eeuw. Songs als Scapegoat klinken keihard en dreigend. Wanneer Peavy zingt over hysterie en vervolgingen het niet moeilijk om je die setting voor te stellen. Toch is er ook ruimte voor momenten van rust en contemplatie in het rustieke Lament en het innige Oremus. Oremus voelt als een overgang van de eerste helft van de schijf naar de tweede, om daarna weer los te barsten met het keiharde Witches’ Judge waarmee wordt toegewerkt naar een keihard en indrukwekkend einde van deze spectaculaire plaat.
Ondanks dat het een zeer fijne plaat is geworden, valt er toch wel wat op dit LMO aan te merken. In de eerste plaats, is jammer dat de toevoeging van het orkest vaak beperkt blijft to strijkers. Dat de groep wel weet hoe het moet, laten ze blijken in opener Cleansed By Fire waarin de groep ook de andere instrumenten uit het orkest benut en deze song daardoor direct tot een van de hoogtepunten van de schijf behoort. Daarnaast zijn er nog wat schoonheidsfoutjes in de zangpartijen waarbij er voor gekozen is om regelmatig het einde van een zin te laten herhalen door de sopraan. Dit levert een mooi effect op, maar is tekstueel gezien vaak een beetje flauw en het voelt soms alsof ze, net als met het orkest, niet alle opties benut hebben om het onderste uit de kan te halen met die extra zangers.
Die paar negatieve punten mogen het luisterplezier van LMO echter niet bederven. Met dit project heeft Lingua Mortis Orchestra het wiel niet opnieuw uitgevonden, maar de muziek die ze de luisteraar op LMO brengen zit goed in elkaar. Zoals je van deze groep kunt verwachten, pakt het en laat niet meer los en staat daarmee garant voor vele uren luisterplezier. LMO is dan ook een mooie aanvulling op het flinke oeuvre van Rage. Hopelijk gaan we nog veel horen van dit project, en lukt het de mannen om het ook buiten de Duitse landsgrenzen live ten gehore te brengen.
Tracklist:
1. Cleansed By Fire
2. Scapegoat
3. The Devil’s Bride
4. Lament
5. Oremus
6. Witches’ Judge
7. Eye For An Eye
8. Afterglow
9. Straight To Hell
10. One More Time
