Lordi spreekt het kind in me aan. Lelijke monsters (of beter gezegd muzikanten in een monsterpak), griezelverhalen, eenvoudige radiovriendelijke hardrocksongs met meezingrefreinen, flauwe humor en het eurovisie songfestival, het zijn allemaal vormen van entertainment die ik op jonge leeftijd wel wist te waarderen. Zou Lordi reeds actief zijn geweest toen ik een jaar of tien oud was, dan was het op die leeftijd waarschijnlijk mijn favoriete band geweest in de hele wereld. Ik ben echter allang geen tien meer. Desondanks heb ik het nieuwste werkstuk van deze luidruchtige monsters aangeschaft en voel ik me niet te beschaamd om er een liefdevolle bespreking van te geven. Mijns inziens is er namelijk niets mis met een man van middelbare leeftijd die zich af en toe nog kind wil voelen.

Is Lordi er weer in geslaagd om een aanstekelijke, vrolijke cd af te leveren die het jongetje in me wakker maakt? Makkelijk was het niet deze keer, want sinds de release van het voorgaande album Babez For Breakfast in september 2010 heeft de formatie veel tegenslag gekend. Direct na de verschijning van die cd werd drummer Kita de laan uitgestuurd, omdat hij zijn echte naam (Sampsa Astala) en zijn andere activiteiten (als zanger van de glamrockband Stala & Co.) openbaar had gemaakt. Daarmee brak Kita de regel dat de leden van Lordi hun ware identiteit geheim moeten houden. In Otus vond de Finse formatie al snel een prima opvolger, maar op 13 februari 2012 sloeg het noodlot toe. De drummer, wiens echte naam Tonmi Lillman was, overleed zeer onverwachts. Een half jaar later besloot toetseniste Awa (echte naam: Leena Peisa) bovendien om de band te verlaten.

Er zijn groepen geweest die om minder de handdoek in de ring wierpen. Lordi daarentegen gaat stug door en komt met het zesde reguliere studio-album To Beast Or Not To Beast sterk terug. Nieuwe drummer Mana en toetseniste Hella blijken muzikaal goed binnen de band te passen. Qua sound keert het gezelschap zelfs min of meer terug naar de beginjaren, met steviger materiaal en meer sfeervolle keyboardpartijen dan we de laatste jaren gewend waren. Tevens is To Beast Or Not To Beast een weliswaar kort, maar voor Lordi-begrippen opvallend consistent en goed gezongen album geworden. Er zijn ditmaal geen uitschieters naar beneden te bespeuren. De keerzijde is dat er ook geen opvallende uitschieters naar boven zijn. Een hitgevoelige kraker als Would You Love A Monsterman? of Hard Rock Hallelujah wordt node gemist, waardoor To Beast Or Not To Beast ondanks de hoge kwaliteit toch vrij weinig toevoegt aan de eerste vijf albums van Lordi (plus het werk van gerelateerde acts als Alice Cooper en Kiss).

Zo is de eerste single The Riff weliswaar een komisch en pakkend lied, maar ontbreekt ironisch genoeg de spetterende (gitaar)riff die het nummer echt memorabel zou maken. Zelfs in thuisland Finland, waar hardrock en metal nochtans rete-populair zijn, heeft deze single de charts niet gehaald. Het beste bevalt me nog de track Something Wicked This Way Comes, al zal die ook vast geen hit worden. In productioneel en muzikaal opzicht is het veruit minste moment van de cd overigens de afsluiter SCG6: Otus' Butcher Clinic. Het gaat hier echter grotendeels om een live opgenomen drumsolo van de overleden Otus, die hiermee zijn enige bijdrage levert aan een studio-cd van Lordi. Vanuit sentimenteel opzicht is het daarom een mooi eerbetoon en een goede afsluiter van een cd die het sowieso meer van (jeugd)sentimenten bij de luisteraar moet hebben dan van originaliteit of muzikaal vernuft. De volwassene in me is daarom kritisch, maar het kind in me is sneller tevreden en best in zijn sas met To Beast Or Not To Beast. Ik kijk alweer uit naar het eerstvolgende Lordi-concert, waarbij deze songs dankzij de nodige visuele ondersteuning vast nog een stuk vermakelijker zijn.

Tracklist:
1. We're Not Bad For The Kids (We're Worse)
2. I Luv Ugly
3. The Riff
4. Something Wicked This Way Comes
5. I'm The Best
6. Horrifiction
7. Happy New Fear
8. Schizo Doll
9. Candy For The Cannibal
10. Sincerely With Love
11. SCG6: Otus' Butcher Clinic