Keuzes, het leven zit vol met keuzes. Soms blijk je achteraf de verkeerde te hebben gemaakt, maar gelukkig is er ook nog die andere mogelijkheid. De keuzes die wèl goed uitdraaiden. Of je maakt de keuze niet, zoals The Human Abstract.
Hun 38 minuten durende nieuwe glimmer staat namelijk vol met de meest uiteenlopende stijlen. Zo horen we klanken die we kennen van Dream Theater, Rings Of Saturn, Symphony X, Textures, Periphery, Origin, Opeth, Dornenreich, The Black Dahlia Murder en ga zo nog maar even door.
Niet de kleinsten dus om mee vergeleken te worden en technisch gezien heeft de band uit L.A. alles dan ook pico bello voor elkaar. Maar helaas zijn ze simpelweg vergeten te kiezen. Zonde want ze hebben echt genoeg in huis om hier een constructief geheel van te maken.
Zou het nou een kwestie van smaak zijn, dan zou daar nog mee te leven zijn. Maar ik ben zelf nou juist een fan van afwisseling en het gebruik van verschillende stijlen. Maar er moet wel ruimte zijn voor het liedje en wat dat betreft is Digital Veil net iets te fragmentarisch geworden.
Dat gezegd hebbende valt er gelukkig ook een hoop positiefs over deze plaat te melden. De meerstemmige zang bijvoorbeeld, is oorstrelend. De diverse gruntstijlen komen bovendien ook zeer aangenaam de boxen uit rollen. De mathematisch gestoorde riffs houden je als luisteraar lekker bezig en mede dankzij de sterke moderne productie zijn alle lagen goed te onderscheiden. En dat zijn er nogal wat.
Gebrek aan talent is het probleem dus niet. Alleen moet The Human Abstract gewoon leren kiezen. Kill your darlings, zoals de Engelsen zeggen. Dan zal ik vol verwachting uitkijken naar de volgende plaat en deze ongetwijfeld met open armen ontvangen en de hemel in prijzen.
Tracklist:
1. Elegiac
2. Complex Terms
3. Digital Veil
4. Faust
5. Antebellum
6. Holographic Sight
7. Horizon To Zenith
8. Patterns
