Als recensent moet je van alle markten thuis zijn. Met alleen een stel oren en een beetje kennis van metal kom je er niet. Je moet ook nog een leuk verhaaltje in kunnen breien en dat dan het liefst ook nog zonder spel-, taal- en stijlfouten. Bovendien krijg je de meest uiteenlopende platen voor je snufferd die over de meest uiteenlopende onderwerpen reppen. Daar waar bandnamen als Bloedhoest en Cancer Bats recht voor zijn raap zijn, ben ik blij met Wikipedia als ik een band als Jurojin moet recenseren.

Jurojin blijkt de taoïstische god van het 'lange leven en het geluk van de ouderen' te zijn. Goed, dan weten we dat ook weer en kunnen we over naar de muziek. Cd'tje in de lade en bam! Ik ben instant fan. Er is geen Wikipediapagina nodig om de kwaliteit van deze plaat nader te onderzoeken, want dit is simpelweg klasse. Dat herkent zelfs iedere leek. The Living Measure Of Time staat barstensvol muziek van de bovenste plank, en is nog bijzonder ook.

Hoeveel bands kent u die folk, jazz, prog en metal combineren? Goed, u komt wellicht tot een handjevol? Trek daar dan de bands van af die geen Indiase tablaspeler in de gelederen hebben. Mocht u dan nog niet met lege handen zitten, laat dan even een berichtje achter in de comments, want die band(s) wil ik dan ook leren kennen. Want potverdepotver zeg, wat is dit lekker!

Klassieke rockzanger James Alper, gezegend met een heerlijke, heldere, volle stem, verzorgt de melodramatische zangpartijen zonder daarbij per se de hoofdrol op te eisen. En bij nadere beluistering is dit ook kenmerkend voor de andere muzikanten. Stuk voor stuk overigens zeer begenadigde spelers. Neem nou de gitaarpartijen. Zowel akoestisch als elektrisch, zijn ze om je vingers bij af te likken; retetechnisch, maar zonder arrogantie. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de complexiteit van de baspartijen.

En dan de diversiteit die deze Britten tentoon spreiden. Met speels gemak dirigeren de heren u van bombastische bruutheid naar een soort flanellen fragiliteit; oorstrelend, vleiend, kalmerend en troostend zonder ook maar iets van emo weg te hebben.

Dit alles valt echter allemaal pas op als u er actief naar luistert. Maar dat moet u helemaal niet willen. Dat moet u helemaal niet doen. Daar is deze plaat veel te gaaf voor. Gaat u achterover op uw bed liggen en laat u meevoeren door de godenzangvan Jurojin dat u door diepe dalen en tot grote hoogtes voert.

Tracklist:
1. Ingress
2. The Scars
3. The Liar
4. Proem
5. The Winter
6. The Equinox
7. The Dreaming