Deze Poolse band zou je kunnen omschrijven als het geesteskindje van het echtpaar Stefanowicz, zijnde papa Maurycy (die we kennen als Mauser toen hij nog in Vader zat) en mama Annelyse die de artiestennaam Aya aangenomen heeft. Het heeft twee jaar geduurd voordat deze opvolger van hun redelijk succesvolle debuutalbum The End Of Life het levenslicht zag. De hoek waarin Unsun geduwd wordt is die van gothic metal.

Niet terecht, vind ik. Over het algemeen vind ik de melodie dermate de overhand hebben dat " popmetal" de muziek van Unsun beter benadert. Immers ontbreekt het operagehalte bij zangeres Aya, die een prettige stem heeft en zo een leuke brug weet te leggen tussen de metalmuziek en de melodieuze kant van het songmateriaal. Samen met drummer Vaaver (van Indukti) en bassist Heinrich (die je wellicht kent van Vesania) staat het muzikaal allemaal als een huis.

Zoals gezegd, de muzikale power is onmiskenbaar aanwezig, en doet mij een klein beetje denken aan de band Flowing Tears van een paar jaar terug. Het nummer Home is voor mij wel het beste nummer van dit album, met een lekkere donkere sfeer die ik bij de overige songs minder hoor. Ook de ingetogen uitgevoerde pianoballad The Last Tear en het aanstekelijke Not Enough zijn ook erg goed te pruimen.

Natuurlijk helpt het als je frontvrouw een prettig voorkomen heeft. Jammer dat de band mede hierdoor in de gothic-hoek wordt geplaatst want ik vind dat net zo min terecht als vergelijkingen met bands als Within Temptation en The Gathering, waar ik veel meer denk aan een vergelijking met Stream Of Passion. In ieder geval zingt deze Aya een prettiger partijtje weg dan pak 'm beet mevrouw Olzon bij Nightwish. Origineel klinkt het in ieder geval weer wel, en stevig ook. Hier moet een redelijk groot publiek voor te vinden zijn. O ja.. ze twitteren ook: http://twitter.com/unsun

Tracklist:
1. The Lost Way
2. Clinic For Dolls
3. Time
4. Mockers
5. Not Enough
6. The Last Tear
7. Home
8. I Ceased
9. A Single Touch
10. Why