Het houdt blijkbaar maar niet op met de stroom aan power metal bands. Doodmoe worden we er soms van. Altijd weer dezelfde akkoorden, dezelfde meezingbare refreintjes en dezelfde ongeïnspireerde gitaarsolo´s. Natuurlijk is het af en toe geweldig om even flink los te gaan op wat clichématig beukwerk, maar vernieuwing lijkt haast niet meer te bestaan binnen dit uitgemolken genre.

Gelukkig bestaan er een aantal bands die daar schijnbaar precies hetzelfde over denken. Er kwamen al prima cd's uit van Pagan's Mind, Anubis Gate en Circus Maximus. Bands die stevige power metal combineerden met progressieve elementen en daarmee veel indruk maakten. Pathosray kunnen we nu ook aan dit rijtje toevoegen. Want verdomme, verdomme, wat een meesterwerk hebben deze Italianen geschapen.

In negen werkelijk sublieme composities (intermezzo's meegerekend ja) komt al het mooie en goede van power metal en progressieve metal op wervelende wijze samen. De symfonisch aangezette nummers van Pathosray worden daarnaast nog krachtiger dankzij de fantastische stem van Marco Sandron. Wat heeft die man een dijk van een strot! De invloeden van de grootse rockzangers uit de geschiedenis liggen er weliswaar dik bovenop, maar deze man kan ook ferm uithalen in de beste power metal traditie. Hij stijgt vooral tot grote hoogten in het prachtige Sorrow Never Dies. Luister toch eens naar dat waanzinnige refrein, of de werkelijk hartverscheurende gitaarsolo's die het nummer rijk is.

De band weet werkelijk op alle fronten driedubbeldik te overtuigen. Van de vuige thrashy agressie in The Sad Game tot het meeslepende filmische Strange Kind Of Energy (met een ultieme spanningsopbouw in het begin), de band heeft alles volledig onder controle. Op de cd's van bovenstaande bands heb ik de combinatie van techniek, emotie en muzikale pracht nog niet zo overtuigend voorbij horen komen als op dit album. De cd is gezegend met een krachtige heldere sound, waarin eindelijk ook eens de vette ronkende baspartijen een prominente rol hebben gekregen.

Beste liefhebbers, zijn jullie het ook zo zat met al die slappe aftreksels, dan is Pathosray momenteel het beste alternatief. Een geniale cd die vrijwel elk moment voor metershoog kippenvel zorgt. En dat voor een debuut. Dat belooft nog wat voor de toekomst. Een nóg positiever koopadvies kan ik niet geven, je zal er geen spijt van krijgen.

Tracklist
1. Free Of Doubt
2. Faded Crystals
3. Lines To Follow
4. Scent Of Snow
5. Sorrow Never Dies
6. The Sad Game
7. In Salicis Umbra
8. Strange Kind Of Energy
9. Emerald City