Inmiddels is het bij Porcupine Tree niet meer de vraag of hun nieuwste creatie goed is, maar hoe goed hun nieuwste creatie is in vergelijking tot de rest van hun werk en de andere bands in het progressievere genre. De nieuwste progressieve rock- en metalgeluiden van deze Britse band zijn dit keer te beluisteren op een dertig minuten tellend schijfje onder de titel Nil Recurring, de opvolger van het album Fear of A Blank Planet.

Deze dertig minuten van Nil Recurring hebben alles waar de band groot mee is geworden: originele psychedelische rocksongs doorspekt met atmosferische soundscapes. Muziek naar voorbeeld van Yes, Pink Floyd, maar vooral ook King Crimson. Die laatste vergelijking is alles behalve gek, want op dit album doet zelfs Robert Fripp mee op lead guitar gedurende de titeltrack. Deze topgitarist is natuurlijk bekend als bandleider en muzikaal genie achter King Crimson. Zijn invloed is dan ook onmiskenbaar en het resultaat zou zeker niet hebben misstaan op een album van King Crimson zelf. Een groter compliment kun je in het genre van de progressieve muziek bijna niet krijgen.

De wilde uitspattingen van het volledig instrumentale openingsnummer Nil Recurring worden op de rest van dit schijfje vervangen door wat rustiger werk voorzien van dromerige teksten. Af en toe zit er wel een flink wilde break in de rustig voortkabbelende songs die dan meteen bol staat van de agressieve gitaarvirtuositeit. Ondanks dat Robert Fripp niet terug is te vinden in de resterende drie nummers als instrumentalist, zijn ook hier de invloeden van King Crimson onmiskenbaar aanwezig.

In tegenstelling tot veel medemuzikanten weet Porcupine Tree daadwerkelijk muziek te maken die vooruitstrevend is en niet blijft hangen in creaties van voorgangers in de progressieve hoek. Dat geldt ook weer voor hun nieuwste creatie Nil Recurring.

Tracklist:
1. Nil Recurring
2. Normal
3. Cheating The Polygraph
4. What Happens Now?