Voor de beste death moet u, wat mij betreft, nog steeds in Zuid-Amerika wezen. De gehaktmolens van dit continent draaien altijd op de steenvaste standen "hard" en "extreem", waardoor het oor keer op keer genot kan vangen, mits het op compromisloze, arbitraire en indrukwekkende molestering is belust.
En net als je gaat vrezen dat de selectie van de beste albums zou kunnen gaan stagneren, springt er weer een verrassing van achter een stoffige cactus, zo in de volle zon. Niet te missen dus, so let the sun shine!

De Brazilianen van Ophiolatry debuteerden in 2002 al indrukwekkend met de woeste Anti-Evangelistic Process . Transmutation is anno 2008 het vervolg op de muzikale ravage, die diepe indruk heeft gemaakt en ontzag wist te kweken bij menig toehoorder. Ook jegens Transmutation houden de knieën weinig stand en een blijk van hoogachting mag deze cd dan ook met recht gaan opstrijken. Transmutation is wederom een ijzersterk fundament voor de Braziliaanse deathmetalglorie.

It's time for some brutal violence. Een cd die met een geluid dat aan veel te sterke trillingen in veel te hete zon doet denken begint, voorspelt weinig genade voor gevoelige oren. Een ruim half uur lang raast er een furieuze golf van bloedhete, zompige, razendsnelle en barbaarse destructie langs alle gangen die geluid herkennen. Een monsterlijke cd vol loodzware riffs, vuurspuwende solo`s, diabolische ambiance en mortelend gebrul. Rusten is er niet bij, ook niet tijdens de instrumentale Urutu, die van freaky riffjes naar spacy vuurgevechten schiet, of de zenuwslopende Variações 1. Door enkel brute kost te serveren stelt Ophiolatry uw uithoudingsvermogen behoorlijk op de proef. Een grote opgave zal een toegewijde luistersessie echter niet opleveren. Hoewel het geen onbekend recept betreft, is de muziek nog altijd onderhoudend en dankzij de donkere rand die de productie en de teksten voor hun rekening nemen, blasfemisch van aard.

De afsluiting van Transmutation zorgt met de akoestische Prelúdio No 4 voor een redelijke anti-climax en had van mij ook gerust achterwege mogen blijven. De zuivere noten leggen weliswaar een enorm contrast met de reeds gepasseerde drift bloot, maar het is wat mij betreft geen uitsmijter waar het koude zweet van uitbreekt. Dit nog even in het kader van mierenneukerij, voor de rest is het leven wieder mooi.

Tracklist:
1. Parricide
2. Transmutation
3. Abyss Of Alienation
4. Divine Stigma
5. Nominating The Oxen
6. Cauterization
7. Urutu
8. The Ghost
9. Neuropsychoperverse
10. Variações 1
11. Art Of War
12. G.O.D.?
13. Eradicating The Paradigm
14. Diabolism
15. Sub-Race
16. Prelúdio No 4