Bij het horen van een bandnaam als "Dying Humanity" drapeer ik alvast met zorgvuldigheid een grote servet rond de nek en slijp ik mes en vork tegen elkaar tot mijn eetgerei gaat vonken, wachtend op een zompige slachting van menselijke kadavers waarbij de karbonaadjes en de levertjes mij op het bord worden geworpen. Ook hier moet de maag immers gevuld worden en als de "humanity" het weder moet ontgelden is de kans op ondervoeding niet bijzonder groot.

Niet groot, doch aanwezig, is bij deze gebleken. De verwachtingen die deze bandnaam (wellicht dankzij bands als Last Day Of Humanity en Failed Humanity) had gewekt worden deze keer niet waargemaakt. Geen brute death of grind voor de verse band uit Duitsland, hier is eerder sprake van Caliban meets Illdisposed. Ach, er zijn ergere bands om mee vergeleken te worden.

Dankzij het debuut Fallen Paradise verdient Dying Humanity zonder meer een positieve noot. Niet wegens de originaliteit, want echt baanbrekend is de muzikale combinatie van de Duitsers natuurlijk niet. Het is de inzet die de aandacht trekt. Fallen Paradise een cd die met duidelijke zorg is gebaard en is tevens een plaat geworden waarop de band zich behoorlijk uitslooft. De jong muzikanten leggen de lat qua techniek en composities vrij hoog en tonen met Fallen paradise dat de skills meer dan in orde zijn. De overwegend snelle nummers kennen voldoende agressie en (een hoop) melodieuze intensiteit die veelal zo kenmerkend is voor de Scandinavische melo-death. Ook de vocalen doen mij behoorlijk denken aan Illdisposed, de samenwerking van de diepe ronk en de krijs-achtige stem wordt met succes door de longen van Marcus Dietzsch geperst. Wat ontbreekt is de typische "metalcore-stem", de bijna cleane huilebalk, en dat is maar goed ook, daar deze toevoeging de muziek enkel zou afremmen. De remmen behoren nu enkel aan een paar gitaarrelaches toe, en dat is prima zo. De rust is op deze manier heel natuurlijk en wordt nauwelijks bewust opgevangen. Fallen Paradise is al met al een soepel doch stevig muzikaal geheel.

Een cd als deze is voor een band beslist geen beroerde start. Een goed begin is het halve werk, en in het geval van Dying Humanity kan met recht gesproken worden van een goed debuut. Niets wereldschokkends, maar zeker wel de moeite waard voor liefhebbers van metalcore en/of stevige, technische melo-death. En ik? Ik berg mijn servet maar weer op en smeer een boterham met pindakaas. Better luck next time!

Tracklist:
1. Intro
2. Light Of Reality
3. Wrong Turn
4. The Last Breath
5. Paranoia
6. Confused
7. The Old One Remains
8. Fallen Paradise