Het debuut van Obliteration, Perpetual Decay is een geslaagd Noors exemplaar waarop (brute) death en thrash een gezamenlijke smurrie brouwen. De klanken zijn goed smerig en het sfeertje die deze cd omringt is ook niet heel veel frisser. Aan alles wat de band doet moet duidelijk te horen zijn dat deathmetal geen kraakwitte zaak is. Het stemgeluid van kapitein Solem is diep maar brutaal en uitdagend. Het is geen perfect brute grunt maar eentje die in deathmetalopzicht van meerdere markten thuis is en daar ook flink gebruik van maakt. De riffs zijn groezelig en de solo`s scherp, maar lijken ook voorzien te zijn van roestige karteltjes. Het geluid beslist niet clean. Perpetual Decay is een cd die nog net niet door de modder wordt gehaald alvorens deze in de schappen van uw plaatselijke platenboer belandt.
Goede zaak, want het mag best weer eens onderstreept worden wat de extreme muziek extreem maakt. Deathmetal wordt op deze manier weer een goor goedje, geen muziek voor mensen met witte handjes. Wel moet ik er eerlijk bij zeggen dat die algehele smerigheid voor mij wel de kracht van Obliteration is, want verder is de band niet origineel, vernieuwend of baanbrekend. Snelle death met enerzijds een behoorlijk brute benadering, anderzijds voorzien van thrash-invloeden die de nummers soms een sympathieke tint geven en ook zijn de Morbid Angel-invloeden aardig waarneembaar. Niets nieuws onder de zon, bovendien zijn de nummers onderling behoorlijk aan elkaar gelijk, wat inhoudt dat er niet veel gevarieerd wordt, maar opzich is dit niet zo erg. Perpetual Decay duurt een half uurtje en dit half uurtje timmeren de Noren vol met zwadderig geweld. Niet vervelend, nee, beslist niet.
Tracklist:
1. Sadistic Nekroaboration
2. The Abominator
3. Breeding the Sick
4. Repent
5. Instrumental
6. Perpetual Decay
7. Guts and Glory
8. Consumed by Flames
9. Sepulchral Entity
10. Sinstorm
.jpg){kind=small}
