Doorzettingsvermogen is vaak een deugd. Zodoende heb ik ook niks dan respect voor de bandleden van Fentanyl die de wereld om hen heen een dikke middelvinger geven en gewoon puike metal willen maken. Bij dit proces heeft de band alles zelf opgenomen, geproduceerd en geschreven. Hulde voor deze vastberadenheid, een opgetrokken wenkbrauw voor het resultaat.
De slecht geproduceerde thrash achtige muziek maakt gerugsteund door het vervelende en monotone geschreeuw namelijk totaal geen indruk en hindert al vanaf de eerste minuut. Als de nummers zelf nog sterk waren geweest had ik over mijn hart kunnen strijken, maar zelfs de middelmaat wordt niet altijd bereikt. Daarnaast is het grote ‘fuck you’ gehalte van de teksten te puberaal om serieus genomen te kunnen worden. Pluspuntje voor de toch veelal aardige gitaarsolo’s en soms furieuze drumpartijen.
Ik wil de band niet ontmoedigen hun passies na te streven, maar een betere productie en vooral betere performance van de zanger zou geen overbodige luxe zijn wil de band gezien worden als ‘thrash’ in plaats van ‘trash’. Tot die tijd zal Feeble Existence weinig gedraaid worden in mijn cd-speler.
Tracklist:
1. Fentanyl
2. Deep Shit
3. Sectarian Slaughter
4. Bhopal
5. Point Blank Range
6. Children Of A Lesser God
7. Chernobyl
8. Gazzattack
9. Last Amputated Memoirs
10. Sarin
11. Kitchen Knife Crusade
.jpg){kind=small}
