Ik kan goed overweg met de melodieuze death metal stijl die jaren geleden hoogtij vierde in Zweden. Prima platen kwamen eruit voort en ook wat minder goede platen. Dit was meestal te wijten aan de goede integratie van gitaarmelodieën en de uitstekende songwriting.
Deze Duitse band speelt ook een melodieuze vorm van death metal, maar is in deze opzet allerminst geslaagd. De productie is het eerste dat negatief opvalt. Deze is namelijk zo glad als een aal waardoor de muziek wel heel erg klinisch klinkt. Het geheel klinkt alsof de producer dag en nacht zwetend bezig is geweest om nog wat te maken van de ongekende puinhoop die Luna Field had aangericht.
Het volgende vlak is songwriting. Op dit gebied weet men af en toe een aardige riff neer te pennen of een huppelige drumpartij in te passen. Hoogstaand is het allemaal niet en ik lieg niet dat de meest verschrikkelijke overgangen ooit vastgelegd, wel eens op dit album zouden kunnen staan. Naast zoals gezegd een enkele keer een lekker groovy riff , bestaat de meerderheid aan gitaarpartijen uit cliché melodieën of simplistische power chords. Het lijkt wel of alle songs met het woord 'hitpotentie' in het achterhoofd geschreven zijn. Het gebrek aan creativiteit wordt nog wel het meest duidelijk in het afgrijselijk getitelde Kill Bastard Kill.
De vocalen deden me meerdere malen in lachen uitbarsten. Krtisch gezien is het montone geforceerde gebrul in combinatie met kinderachtig geschreeuw echter geen reden tot lachen. De ongetalenteerde zanger hobbelt netjes mee op alle muzikale lijnen in het geheel en liefhebbers van dit soort death metal light zullen hun lol niet op kunnen.
EIndoordeel, dit is één van de meest ongeïnspireerde death metal platen die ik ooit hoorde. Geen talent, geen songwriting skills en een machtige kutproductie. Kortom, Schlampig und Schrecklig.
Tracklist
1. God Parade
2. Kill Bastard Kill
3. Revolution Restart
4. Camoflage
5. Moral Masquerade
6. Jokers
7. The Great Monologue
8. Zenith
9. Full Vanity Fair
10. Egoism Divine
11. Diva Messiah
