Tussen lege koppen koffie en stapels cd's ligt een cd-boekje open. Citaten van verschillende internationaal bewonderde en gehate personen vullen de pagina's. George Orwell (schrijver van 1984), Osho Rajneesh (leider van de Bhagwan beweging), Stefano Benni (satirisch Italiaans schrijver). De meest bekende en opvallende naam, Yasser Arafat, staat samen met citaat en in goud gedrukt. Agabus neemt duidelijke en omstreden standpunten in.

Los van de standpunten is Agabus ook een opmerkelijke band. De vier Italianen spelen gestoorde metalcore die meerdere malen leentjebuur speelt in de extremere (death 'n black) genres. In het nummer "Train" krijgen we daar een aantal sterke melodieuze leadgitaren bij. De composities zijn over het algemeen snel maar dynamisch en agressief van aard. Uitzondering daarop is het korte "Last Way Left", dat haast funky genoemd kan worden.

De zang is zoals gewoonlijk bij metalcore een hoge en schrille scream (denk Caliban), die sommige luisteraars als irritant kunnen ervaren. Ook lijkt de man met de microfoon soms compleet schijt te hebben aan iedere vorm van tempoaanduiding, wat een rommelig resultaat tot gevolg heeft. In "The Hive Of Damage" horen we nog een cleane zangstem die twee regels zingt/rapt. Dat klinkt zo zeurderig dat Agabus Fred Durst (Limp Bizkit) in de zeik lijkt te willen nemen. Mission accomplished, zoveel is duidelijk.

Los van eventuele tegen de borst stuitende standpunten (al durf ik daar geen uitspraken over te doen, zie de site voor teksten) en de bij vlagen twijfelachtige zang, zie ik geen enkele reden om jullie dit korte metalcorewerkje te onthouden.

Tracklist:
1. Innervention
2. Golpe
3. Atman Collapse
4. Last Way Left
5. Responses
6. Train
7. The Hive of Damage (bonus track)