De heren (zelfde line-up) hebben het voor elkaar gekregen om wéér elf leuke hardrock neer te pennen in de stijl van Dio, Black Sabbath (mèt Dio) en Rainbow (mèt Dio). Zanger Patrik Johansson klinkt nog steeds als de zoon van (rara) Ronnie James Dio en de gitaarriffs zijn allemaal variaties op Blackmore/Campbell gitaarriedels. Het heeft geen zin om specifieke nummers aan te halen want elk nummer klinkt gewoon ouderwets lekker en ik kan helemaal niets negatiefs over ‘Evil Is Forever’ bedenken. De originaliteit mag dan wel compleet nul zijn, de genietbaarheidsfactor is honderd.
De productie is ook weer uitmuntend (Peter Tägtgren in zijn befaamde Abyss Studio én Vince Sorg in zijn Principal Studios) en de heren wisten me ook live te overtuigen op Wacken Open Air 2004 waar ze op dezelfde dag als Dio aantraden. Neen, dat kan geen toeval meer zijn, Patrik moet wel een onechte zoon zijn van de beste hardrockzanger aller tijden. Alleen mis ik nog steeds een epische afsluiter in de stijl van ‘Gates Of Babylon’ en ‘Egypt (The Chains Are One)’, maar dat is hopelijk voor de derde Astral Doors plaat. (H)eerlijk tijdloos, complexloos en charmant album.
Tracklist:
1. Bride of Christ
2. Time to rock
3. Evil is forever
4. Lionheart
5. Praise the bones
6. Pull the break
7. Fear in their eyes
8. Stalingrad
9. From the cradle to the grave
10. The flame
11. Path to delirium
