Was "What Should Not Be" maar goed. Dan kon ik zonder schuldgevoel m'n Gamma Ray cd's de deur uitdoen. Dan kon ik de band feliciteren met een verfrissende wending in de metalgeschiedenis. Dan kon ik zeggen dat Seventh One een plaats aan de top verdiende, dat een Europese tour gerechtvaardigd was. Dan kon ik de instrumentalisten complimenteren met hun feilloze spel, die nu slechts voorspelbare powermetal voortbrengt. Misschien had ik dan Lars Ratz kunnen prijzen met de uitstekende productie, die nu geen millimeter afwijkt van het Metalium-geluid.

Toch is de nieuwe van Seventh One niet slecht.

Was "What Should Not Be" maar slecht. Dan kon ik me uitleven op het schrijven van een scherpe en venijnig bijtende recensie. Dan kon ik voorstellen om de strot van Rino Fredh permanent dicht te laten naaien, zodat we zijn nimmer valsklinkende maar saaie dertien-in-een-dozijnstem niet meer hoefden te horen. Dan kon ik de composities beschuldigen van matigheid, in plaats van degelijke vervelingsgerantie. Misschien zou de band het dan leren om eerste nog een aantal jaar muziekles te volgen.

Beide is niet het geval. Dit tweede album van het uit Noorwegen afkomstige heavymetal collectief is niet meer waard dan de naar schoolmaatstaven acceptabele gulden middenweg, een nietszeggende krappe voldoende.

Tracklist:
1. Eyes Of The Nation
2. How Many Years
3. Mercenaries Call
4. Ancient Oath
5. Gallows Pole
6. Awaken Visions
7. What Should Not Be
8. Where Infinity Ends
9. Shattered Glass