Damnatio Aeterna is het zevende album van de Italiaanse symfonische band Deathless Legacy, die zichzelf beschouwt als een horrormetalband. Dit album bouwt voort op het geluid van zijn voorganger, Mater Larvarum (2022) en biedt een toegankelijke, radiovriendelijke benadering van het verhaal van de demon Malchrum. Malchrum wordt door Lucifer uitgedaagd om een priester in zonde te laten vallen, wat hem eeuwige verdoemenis zal opleveren.

Het horroraspect waar deze formatie zich op richt, komt vooral tot uiting in de visuele presentatie en in de teksten. Muzikaal beweegt deze formatie zich in een toegankelijke richting, vergelijkbaar met het Zweedse Ghost. De sound van Deathless Legacy is theatraal en symfonisch, met de opvallende cleane vocalen van frontvrouw Steva Deathless, wier zang een prettige, raspende kwaliteit heeft. De ritmesectie bestaat uit drummer Frater Orion, gitarist Stg. Bones en bassist Deadwood Nick. Een belangrijke rol wordt ook vervuld door toetsenist Alex Van Eden, die regelmatig jazz-achtige intermezzio's toevoegt, ondersteund door een groovende baslijn van Deadwood Nick.

De eerder genoemde jazzelementen komen regelmatig terug in de sound van Deathless Legacy, bijvoorbeeld in het fragiele Sanctified. De terugkerende intermezzo's geven de toegankelijke muziek iets extra diepgang. Een goed uitgevoerd voorbeeld hiervan is te horen in Miserere, waar een gaaf symfonisch intermezzo wordt ingezet, dat dit nummer een zwaarder karakter geeft. Ook het zware Gehenna is een spannende compositie met een epische sfeer. Het industriële karakter van dit nummer, gecombineerd met futuristisch klinkende synths, doet denken aan de stijl van Rammstein of Lindemann. De industriële beat komt eveneens terug in het catchy Spiritus Sanctus Diabolicus, dat vooral door het meeslepende refrein en gebruik van het orgel lang in het geheugen blijft hangen. Het orgel is een interessante toevoeging die ook terugkomt in de spannende en epische titeltrack, waar de zang bijzonder goed tot zijn recht komt.

Damnatio Aeterna is een uiterst radiovriendelijk album. In principe is dit prima en er zijn genoeg interessante muzikale details te ontdekken. Het nadeel van een dergelijke opzet is echter dat sommige details niet volledig worden uitgewerkt, doordat de tracks niet te lang kunnen zijn. Zo is het intermezzo in Miserere wel gaaf, maar ook behoorlijk kort. Hetzelfde geldt voor de relatief nietszeggende solo in Nightshade. Absolution zit op het dunne randje tussen catchy en voorspelbaar. Nummers als Indulgentia Plenaria en Mother Of God blijven zelfs helemaal niet lang hangen, omdat ze simpelweg niet spannend genoeg zijn.

Het muzikale fundament van Damnatio Aeterna en de hoge kwaliteit van de muziekvideo's wekken de indruk dat dit album bedoeld is voor een breed publiek en hierin slaagt de band ook. De meeste tracks zijn vermakelijk en de plaat luistert ook na meerdere luisterbeurten goed weg. Toch blijft het niet echt in het geheugen hangen. Het gevoel dat de band zich enigszins inhoudt, blijft bestaan. Damnatio Aeterna is een prima toevoeging aan het repertoire van Deathless Legacy, al zal het, in vergelijking met andere releases, waarschijnlijk geen enorme indruk maken.

Tracklist:
1. Damnatio Aeterna
2. Miserere
3. Get On Your Knees
4. Communion
5. Indulgentia Plenaria
6. Oblivion
7. Spiritus Sanctus Diabolicus
8. Sanctified
9. Mother Of God
10. Nightshade
11. Gehenna