Belushi Speed Ball is een crossover thrashmetalband uit Amerika. De naam verwijst naar de acteur Jon Belushi, die vooral bekend is als een van de Blues Brothers in de gelijknamige film. Hij overleed op 33-jarige leeftijd aan speedball (het tegelijk inspuiten van cocaïne en heroïne). Zoals aan de albumcover te zien is, neemt de band zichzelf niet echt serieus. De leden geven energieke optredens in extravagante kostuums en brengen alle nummers met een knipoog. Deze instelling is waarschijnlijk ook een van de redenen dat dit album wordt uitgebracht als dubbel-ep, in plaats van een langspeler. Naar eigen zeggen totdat iemand ze een bepaald merk koekjes geeft.

Er is duidelijk inspiratie gehaald uit de muziek van onder andere Lich King en Municipal Waste; vooral snelle en niet al te serieuze nummers die snel in je hoofd blijven zitten. Het grote verschil met vooral de laatstgenoemde band is echter wel de kwaliteit van de muziek. De gitaarpartijen zijn matig en hebben we al zo vaak in zoveel verschillende thrashmetalbands gehoord. Dat de band een nummer heeft dat Daniel Neel Is The Best Drummer Alive heet, voorkomt niet dat Daniel Neel de middenmoot niet overstijgt. De mix is gedaan door Joel Grind van Toxic Holocaust. Hij heeft er voor weten te zorgen dat het geheel clean klinkt, maar helaas is dat niet genoeg.

Waar de thrash metal van de heren ondermaats is, wordt het vooral erg wanneer er muzikale uitstapjes worden gemaakt. In We Aren’t Thrashers, We Are Hipster Posers wordt een soort poppunkuitstapje gemaakt dat als het zwakkere materiaal van bijvoorbeeld NOFX klinkt. Halverwege Glass Bones And Paper Skin pogen de heren een breakdown in te zetten, die helaas impact mist. Het dieptepunt komt echter met Shut The Snarf Up Mortal. Het moet een parodie op (symfonische) black metal zijn, maar het gebrek aan zelfbewustzijn en kwaliteit maakt het vooral een ergerlijke luisterervaring.

Hiernaast slaat de band de plank compleet mis met de gesproken tussenstukken. De voornaamste problemen zijn de inhoud en de lengte. Dan blijft er maar weinig over om positief over te zijn. Elk nummer heeft wel een stukje ervoor of erna dat soms de helft van de track in beslag neemt. Dit resulteert in een plaat die maar doorettert. De inhoud is vaak bedoeld om grappig te zijn, maar de groep slaagt hier vaak niet in. De grappen zijn vaak erg puberaal of zo lang uitgerekt dat elk greintje humor eruit gezogen wordt. Daarnaast lijkt het soms alsof je tot de trouwste fans van de band dient te horen om te snappen waar het over gaat.

Het is natuurlijk makkelijk om me af te schrijven als een metalpurist met een stok in mijn achterste, die niet in wil zien dat deze band zichzelf niet serieus neemt. Misschien is dat gedeeltelijk waar. Het is echter makkelijker om je te verschuilen achter de term ‘komische band’ om daarna ongeïnspireerde en oninteressante meuk uit te brengen. Ook van dat soort bands wordt verwacht dat je in ieder geval een beetje weet wat je aan het doen bent. Dit is bij Belushi Speed Ball echter niet het geval. Het is maar goed dat deze site (dubbel-)ep's geen cijfer geeft, want een voldoende zou dit bij lange na niet zijn geworden.

Tracklist:
1. Captain Planet Can’t Stop Us
2. We Aren’t Thrashers, We Are Hipster Posers
3. Dirty Dan And Pinhead Larry
4. I’m Already Halfway There
5. Daniel Neel Is The Best Drummer Alive
6. Glass Bones And Paper Skin
7. Shut The Snarf Up Mortal
8. Wumbology (Belushi Speed Ball-cover)