De verwachtingen rondom Godthrymm blijven hooggespannen voor de liefhebbers van doom metal. Met bandleden die een verleden hebben in My Dying Bride, Anathema en Solstice is dat wel te verklaren. De beginperiode was wat onrustig voor de band, waarbij er eerst sprake was van twee gitaristen en twee keer een vervanging van de bassist. Dat zorgde er wellicht voor dat de debuut-ep A Grand Reclamation niet direct een verpletterende indruk wist achter te laten, mede door het wat teleurstellende geluid en de matige zang van Hamish Glencross.

De tweede ep Dead In The Studio, die live werd opgenomen, wist het grote publiek niet te bereiken. Je kan het eigenlijk meer als een demo betitelen. Met het aantrekken van de door de wol geverfde bassist Sasquatch Bob Crolla heeft Godthrymm een kwaliteitsimpuls gekregen en het besluit om als drietal door te gaan lijkt een verstandige keuze.

Om die eerdergenoemde spanning alvast weg te nemen, die verwachtingen worden meer dan behoorlijk ingelost. Het eerste pluspunt is de veelal aangepaste manier van zingen van Hamish. Vorig jaar op het podium van Little Devil wist hij te vertellen dat hij geen zanger is maar iemand die zingt. U proeft het verschil? Op dit album klinkt hij min of meer als Nick Holmes van Paradise Lost, ten tijde van Icon. Dat kunnen we gerust een slimme zet noemen. Slechts in de nieuwe versie van A Grand Reclamation, nu The Grand Reclamation genaamd, zingt hij met zijn normale stem. De subtiele wijziging van de titel is terecht, want deze versie doet het origineel verbleken, al was het alleen maar vanwege het betere totaalgeluid van dit album.

De vergelijking met Paradise Lost is al gevallen, muzikaal schurkt de band er af en toe ook lekker tegenaan. Dat merk je vooral aan de mooie leadgitaarpartijen. De aanvullende zang van Catherine Glencross (inderdaad, de vrouw van) doet dat ook. Denkt u maar aan het album Gothic. Hoogtepunt van dit album is het langzame Cursed Are The Many, dat voor de verandering een Saint Vitus-achtig gevoel geeft. Het instrumentale Chasmic Sorrows, dat niet al te veel indruk achterlaat, sluit Reflections af.

Op het slotnummer na is Reflections een ijzersterke doomplaat. De liefde en oprechtheid voor doom metal is voelbaar en zo hoort het ook te zijn. Grote kans dat dit album in veel jaarlijstjes voor zal komen bij de doomliefhebbers.

Tracklist:
1. Monsters Lurk Herein
2. Among The Exalted
3. The Sea As My Grave
4. We Are The Dead
5. The Light Of You
6. The Grand Reclamation
7. Cursed Are The Many
8. Chasmic Sorrows