"Batushka is so orthodox they even had their own schism." Het is één van de betere van de vele reacties op YouTube op het nieuwe album van multi-instrumentalist Krzysztof 'Derph' Drabikowski, de initiator van het project Batushka (Батюшка). Veel fans kiezen voor zijn versie in plaats van die van juridische rivaal Bartłomiej 'Bart' Krysiuk. Simpelweg omdat men zich veel meer identificeert met de grotere gelijkenis die het nieuwe werk van de Batushka-oprichter en -componist vertoont met debuutalbum Litourgiya (Литоургия) dan met het afwijkende songmateriaal van Bart op Hospodi, dat op 12 juli verschijnt via Metal Blade Records.

Panikhída (Панихида), dat Kerkslavisch is voor "herdenkingsdienst" en uit te spreken is als panichida, klinkt vanaf de eerste momenten vertrouwd en begint uitstekend met het goed opgebouwde, plechtige Песнь 1 (Nederlands: Lied 1), voordat de plaat razend vervolgt met Песнь 2. Opvallend is dat het tweede deel van laatstgenoemde een variant is op de intro die altijd te horen was aan het begin van de liveshows. Een zeer fraai intro, maar waarom niet als op zichzelf staande track in de lijst opnemen? Nu voelt het alsof het achter het eerste deel van "lied 2" geplakt is.

Zoals vermeld, klinkt de muziek zoals je van Batushka verwacht: een mix van Poolse (sludgy) black metal en gregoriaanse zang, maar op het nieuwe album is deze gelaagder en grimmiger dan op Litourgiya en voller. Luister maar eens naar het prachtige, dynamische Песнь 6 en Песнь 8. Het zijn daarbij vooral de sfeer en de gitaarpartijen die hoge ogen gooien. Vocaal is er meer variatie dan voorheen. Dat komt doordat Derph, die alle instrumenten in heeft gespeeld, ook nog zingt en hulp krijgt van andere vocalisten. Zo zijn er screams, af en toe grunts (Песнь 4) en rauwe, verhalende vocalen. De screams zijn overtuigend en vormen het grootste gedeelte van de vocale bijdragen.

Maar er is ook kritiek. Op de mix bijvoorbeeld. Zo komt de gregoriaanse zang niet altijd tot zijn recht doordat deze wat diep in de modderige mix ligt, zoals in Песнь 3. Uitzondering daarop zijn het prima, doomy Песнь 5 en Песнь 1. Laatstgenoemde is een orthodoxe compositie die geslaagd is omgezet naar een metalversie. Helaas hebben de chants niet altijd de memorabele kwaliteit van Litourgiya en datzelfde geldt voor de composities op zich, hoewel het niveau nooit minder dan degelijk is. Laatste punt van kritiek: hoewel het knap is dat Derph alle instrumenten heeft ingespeeld, was het een beter idee geweest om een drummer in te huren om op dat gebied het niveau te verhogen.

Panikhída is echter een goede opvolger van Litourgiya. Het nieuwe materiaal is zwaarder (prominenter basgeluid) en trager. Er zijn meer doom-passages. Tevens is de nieuwe release dynamischer, zowel instrumentaal als vocaal, en toch herkenbaar als het Batushka van Litourgiya. Niet over de hele lengte even sterk. Hoewel Panikhída het aflegt tegen zijn voorganger mag Derph beslist trots zijn op deze nieuwe collectie songs. Hoewel een Pools gerechtshof recentelijk een uitspraak deed ten gunste van Bart(ushka), die onder de naam van Batushka mag optreden en albums mag uitbrengen, is Derph bij velen de morele winnaar van de tweestrijd. Hij mag zich dan ook kronen als Batrueshka, hoewel het ons beter lijkt dat hij bijvoorbeeld onder de naam Derph muziek blijft publiceren.

Tracklist:
1. Песнь 1
2. Песнь 2
3. Песнь 3
4. Песнь 4
5. Песнь 5
6. Песнь 6
7. Песнь 7
8. Песнь 8