Met een naam als Witchthroat Serpent hoeven we niet lang na te denken over het genre dat we krijgen voorgeschoteld. Hoewel je nog even aan black metal zou kunnen denken, zal het geen verbazing schetsen dat het drietal uit Toulouse in de hoek van de stoner/doom metal te vinden is. Sterker nog: op Swallow The Venom doet de band er alles aan om het grote Electric Wizard-stijlboek tot in de puntjes uit te voeren. Occulte beeldvorming? Check. Laaggestemde, logge gitaarpartijen? Check. Een brommende, diepe bas die zich een weg door de oorschelpen ploegt? Check. Zelfs in de jammerende klaagzang van zanger/gitarist Fredrik Bolzann (die sommigen misschien nog kennen van de funeraldoomband Sektarism) zijn de Electric Wizard-invloeden overduidelijk aanwezig.

Maakt dat Swallow The Venom tot een slecht album? Niet noodzakelijkerwijs. In een genre waarin het moeilijk is om nog origineel uit de hoek te komen, kun je als band best ver komen met het kopiëren van je idolen. Het levert de Fransen zelfs een plek op in de vermaarde Svart Records-stal (sinds jaar en dag een van de hofleveranciers van Roadburn). Na het sfeervolle, ritualistische intro Feu Sacré mag de band met Lucifer’s Fire laten horen wat het in zijn mars heeft. Dat komt nog niet helemaal uit de verf. De ontzettend clichématige titel zet Witchthroat Serpent al op achterstand, maar zorgelijker is dat de zang van Bolzann af en toe op het valse af is.

Pauper’s Grave is direct een stuk overtuigender. Hier doseert Bolzann zijn stemgeluid beter, waardoor hij niet meer de bocht uitvliegt. Het nummer is bovendien spannender, met een folky, psychedelisch middenstuk waarin de band een verrassend, The Flower Kings-achtig uitstapje maakt, om vervolgens met een luidruchtige voortzetting op uitstekende wijze te eindigen. Vooral in de instrumentale gedeeltes is het goed toeven met de muziek van Witchthroat Serpent. Knoestige, brommende gitaar- en baspartijen zorgen voor een solide cementbodem, terwijl daar regelmatige fraaie, melodieuze ‘leads’ doorheen kronkelen (Hunt For The Mountebank en Red Eyed Albino zijn de beste voorbeelden). Naast Electric Wizard herinnert de muziek daardoor aan groepen als Monolord en Ufomammut.

Toch blijft Witchthroat Serpent wel wat achter bij zijn grote helden. Het gebrek aan originaliteit speelt de band toch parten. Daar komt bij dat de nummers grotendeels in hetzelfde tempo voortploegen en het gezelschap over de gehele linie net te weinig memorabele riffs produceert om die monotonie te doorbreken. Conclusie: Swallow The Venom heeft zeker zijn momenten, maar ook zijn tekortkomingen. Wie weinig waarde hecht aan originaliteit, zal aan deze derde langspeler van Witchthroat Serpent desondanks genoeg plezier beleven.

Tracklist:
1. Feu Sacré
2. Lucifer's Fire
3. Pauper's Grave
4. The Might Of The Unfailing Source
5. Scorpent Serpion
6. Hunt For The Mountebank
7. Red Eyed Albino
8. No More Giant Octopuses