Na vijf jaar is Legion Of The Damned terug met een nieuwe plaat, die volgens de traditie rond de jaarwisseling verschijnt. Het melodieuze, afwisselende karakter van Ravenous Plague (2014) wordt doorgezet op Slaves Of The Shadow Realm. Dat gaat gelukkig niet ten koste van de pure, beukende agressie waar dit gezelschap om bekend staat. Less is more was altijd het motto, maar dat gaat bij Slaves Of The Shadow Realm niet wat alles betreft op. Hoewel ik niets wil afdoen aan de kwaliteit van de eerste platen, ben ik blij met de extra aandacht voor sfeer en leads. Het maakt de muziek interessanter om te beluisteren.
Wat meteen opvalt, naast de fraaie leads, zijn de vocalen van Maurice Swinkels. Deze plaat is zijn sterkste prestatie tot nu toe. De muziek en de vocalen vullen elkaar perfect aan. De track die mij het minst aanspreekt, is de opener The Widow’s Breed. Op meerdere punten in het nummer lijkt de band zichzelf voorbij te hollen, waardoor het aan kracht verliest. Noctural Commando, eveneens een snelheidsduivel, heeft dat euvel niet en is een uitschieter. Eveneens een hoogtepunt op de plaat is Shadow Realm Of The Demonic Mind, dat fraai is ingeleid met piano. Een waar huzarenstukje wat riffs betreft, maar verwacht geen waanzinnige solo. Die is overbodig met de continu wisselende en opzwepende riffs. Wat solo’s betreft gaat less is more op bij alle platen van Legion Of The Damned, maar er valt over het algemeen weinig te klagen over solo’s op deze plaat. Zo bevat Palace Of Sin een groovende passage die de solo vervangt.
Met Warhounds Of Hades en Azazel’s Crown laat Legion Of The Damned horen dat het sfeer, melodie en agressie tot een perfecte combinatie weet samen te smelten, zonder afbreuk te doen aan het bekende recept van de band. Er wordt nog steeds flink gebeukt en de fraaie leads van Twan van Geel tillen de plaat als geheel naar een hoger niveau. Tel daarbij de goede vocale prestatie van Maurice, de uitstekende ritmesectie (met een hoofdrol in Palace Of Sin), bestaande uit drummer Erik Fleuren en bassist Harold Gielen, en de goede, organische productie van Andy Classen op en je hebt het recept voor een thrash/death-plaat van hoog niveau. Legion Of The Damned bewijst wel weer dat de band niet voor niets tot de top behoort in dit genre.
Vernieuwend bezig zijn is nooit een ambitie geweest van Legion Of The Damned, maar Slaves Of The Shadow Realm is wel veelzijdiger dan we van de band gewend zijn. Dat is wat mij betreft alleen maar toe te juichen. Het enige kritiekpunt, naast het overhaaste karakter van de opener, is dat het slagwerk een tikje prominenter in de mix had mogen staan. Het klinkt een beetje gedempt. Desondanks is de plaat niet alleen verplichte kost voor de fans, maar voor iedere thrash/death-liefhebber.
Tracklist:
1. The Widow's Breed
2. Nocturnal Commando
3. Charnel Confession
4. Slaves Of The Southern Cross
5. Warhounds Of Hades
6. Black Banners In Flames
7. Shadow Realm Of The Demonic Mind
8. Palace Of Sin
9. Priest Hunt
10. Azazel’s Crown
11. Dark Coronation / Outro
