Een band die Panzer Squad heet, kan bijna niet anders dan thrash metal spelen. Het is dan ook niet vreemd dat dit Duitse trio old school thrash ten gehore brengt. Om hun muziek nog ranziger en harder te maken, combineren ze dit met d-beat punk-invloeden. Na de oprichting in 2012, kwam in 2016 hun debuut Coming To Your Town uit. Dit jaar komen ze met hun tweede langspeler Ruins, dat klinkt als een ode aan de thrash- en punkbands uit de jaren tachtig.

De twee woorden die dit album goed samenvatten, zijn snel en smerig. Openingsnummer Extinction begint met een gesproken intro dat doet denken aan een Amerikaans journaal uit de jaren vijftig. Hierna ragt de muziek erop los en het tempo gaat niet meer naar beneden. De drumpartijen beuken erop los en de gitaarriffs slaan je om de oren. Het ranzige basgeluid dat kenmerkend is voor D-beat is ook duidelijk terug te horen, met Sewer Rat als beste voorbeeld. De zanger brult er ook heerlijk op los. Zijn zang is nog het meest te vergelijken met die van een jonge Mille Petrozza (Kreator). De vunzige en agressieve stem past goed bij zowel de old school thrash als bij de d-beat.

Het is duidelijk dat Panzer Squad volwassener is geworden sinds Coming To Your Town. Muzikaal gezien zijn de bandleden ietwat afwisselender geworden, maar ook de productie is voller geworden, zonder de ranzigheid van de muziek te verliezen. Daarnaast zijn ze tekstueel gegroeid, aangezien op Ruins geen nummers terug te vinden zijn in de trend van Gangster Lies And Pizza Pies en Satanik Nekrogoat. Dit wil echter niet zeggen dat de band niet nog meer kan groeien. De songs lijken soms net te veel op elkaar en vervormen dan tot een eentonige brij van herrie. De stijgende lijn biedt echter hoop voor de toekomst, want muzikaal gezien laat Panzer Squad wel horen dat het kundig is.

Samengevat is Ruins een vermakelijk album. Een liefhebber van het genre zal echt wel kunnen genieten van de veertig minuten geweld die de plaat biedt. Ook bij mij zal het album waarschijnlijk nog wel eens langskomen in de nabije toekomst. Maar ik verwacht dat hij snel zal verdwijnen in mijn muziekcollectie en mijn geheugen. De muziek is namelijk net niet pakkend genoeg om vaak opnieuw te beluisteren. Desalniettemin heb ik zeker genoten van de pure agressie die deze plaat biedt en ik denk dat fans van Wolfbrigade, het oude Kreater en vroege Sodom dat ook zullen doen.

Tracklist:
1. Extinction
2. Death Toll
3. Escapist
4. Sewer Rat
5. Societal Funeral
6. Singular Purpose
7. Shut In
8. Victims Of War
9. Delusionist
10. Approaching The End
11. Zombie Shot
12. After The Bombs
13. Warsystem (Shitlickers-cover)