Na op vele grote metalfestivals te hebben gestaan, toers in binnen- en buitenland als support van bands als Marduk, Deicide en Septic Flesh en drie lovend ontvangen albums, kunnen we Carach Angren veilig tot een van de meest succesvolle extreme metalbands van Nederland rekenen. Vanavond presenteert de symfonische blackmetalband album nummer vier, This Is No Fairytale. Waarom de drie Limburgers de releaseparty van This Is No Fairytale in het Noord-Hollandse Purmerend houden, is mij een raadsel, maar Carach Angren maakte er een geslaagde avond van. Support kwam van het Luxemburgse Scarred en het Purmerendse Warshell.
Bij deze noteer ik Warshell als dé nieuwe metalbelofte uit Purmerend. Oké, wellicht is dat geen al te veelzeggende titel, maar de jongelui maken zeker een positieve indruk met hun moderne, thrashy metal. Warshell is in de basis zeer riffgericht, waarbij de blastbeats van drummer Robert Muts en gevarieerde vocalen van Melvin Boekhoff de muziek net dat beetje extra geven. Als referenties zou ik Lamb Of God, The Black Dahlia Murder en The Haunted noemen. Lekker bandje dat ik zeker weer zou bekijken als ze in de buurt zijn!
Carach Angren deelde toen ze hun debuut Lammendam in 2008 opnamen, de studio met de heren van Scarred. Dat verklaart de aanwezigheid van de mij onbekende Luxemburgse band, die muzikaal ook niet echt bij de hoofdact past. Wel bekend was mij overigens gitarist Diogo Bastos, die live speelt bij Satyricon. We hebben hier dan ook te maken met goede muzikanten en hoogstaande technische muziek. De polytitmische fratsen van drummer Laurent Kessel rieken naar Meshuggah. Een nog lompere versie van Gojira is wellicht ook een aardige omschrijving, want Scarred leunt ook zwaar op groove. Ook de vocalen van zanger Sascha Breuer, die tussen zuiver en ruig inzitten, doen aan die van Gojira denken. Het past niet bij de headliner van de avond maar het is wel gaaf. Jammer dat onze paden niet eerder gekruist zijn!
This Is No Fairytale. Inderdaad: de muziek van Carach Angren klinkt als de soundtrack van een horrorfilm die nooit gemaakt zal worden. De verhalende muziek komt het best tot zijn recht wanneer je hun cd's als geheel luistert, meelezend met de teksten. Ook live werkt hun symfonische black metal echter bijzonder meeslepend. Vocalist en gitarist Seregor is daar de hoofdverantwoordelijke voor, met zijn bezielde voordracht. Ook drummer Namtar, die sinds kort ook de gelederen van het Griekse Septicflesh versterkt, weet van wanten: hij mept strak en bijzonder hard. Toetsenist Ardek voltooit het pikzwarte powertrio. Met bas had het misschien voller geklonken, maar voordeel van deze bezetting is dat de drukke muziek overzichtelijk blijft.
Carach Angren speelt vanavond materiaal van alle vier full-lenghts en daarbij valt het op dat de band steeds beter wordt. De leden vervullen hun rol in de band met verve, geven elkaar de ruimte, weten wanneer ze wat wel en niet moeten doen. Zo zijn de weelderige orkestraties en de vette riffs perfect in balans en krijgt geen van beiden de overhand. Het plafond is nog lang niet bereikt.
