Obscuris had het oor nog niet eerder gepasseerd en na de eerste paar nummers al bleek dat geen gemis te zijn. Hoewel deze jonge deathmetalband ongetwijfeld met de beste bedoelingen aan de weg timmert kwam het optreden van vanavond nauwelijks uit de verf. Waar deathmetal hoort te rossen, was de woeste insteek duidelijk en vacance. Beweging op het podium was er nauwelijks, de interactie met het publiek (oké... welk publiek? Maar toch...) was eveneens minimaal en de nummers kwamen maar niet goed op gang. Met name tijdens de eerste helft van de show was de setlist ronduit saai en boden de nummers weinig hoogtepunten of gelegenheid tot nekwervelpressure. Tegen het einde van het optreden leek Obscuris zich het podium iets meer eigen gemaakt te hebben en kwamen band en nummers een beetje los. Het tempo werd opgeschroefd, de riffs aangescherpt en de souplesse liet zich vaker zien. Toch is de eindconclusie weinig mals. Obscuris mag zich als deathmetalband behoorlijk gaan ontwikkelen. De presentatie, daar valt natuurlijk altijd mee te leven, zolang het optreden maar rost. De zeer middelmatige, weinig verrassende en redelijk tamme deathmetal kon de oren vanavond echter totaal niet indeuken, ook niet een beetje...

Het optreden van Brutus komt deze keer wegens esthetische, communistische, pornografische, economische, conventionele, pragmatische, geformaliseerde, dogmatische, empirische, hermeneutische en antropologische redenen niet in aanmerking voor een review.

Tijdens headliner Despondency oogde de zaal in de eerste instantie, dankzij Brutus & groupies in het rookhok, relatief verlaten, iets dat Despondency ook niet was ontgaan. Aanvankelijk leek dit gegeven de sfeer van het optreden enigszins te gaan beïnvloeden, hoewel het best begrijpelijk is dat het voor een band, die toch de nodige kilometers heeft afgelegd, weinig hoera is om zichzelf voor een handvol mensen binnenstebuiten te moeten keren. De regel is echter dat de aanwezigen gewoon recht hebben op een goede show en met spoed hervond Despondency de spirit om toch nog lekker door te pompen. Na de wervelwindriffs van Brutus moest de aanzienlijk lompere doch tragere deathmetal aanvankelijk de headlinerspositie met snaar en strot verdedigen. Een goede beurt maakte Despondency sowieso met een hele zwik nieuwe nummers, en dat terwijl Revelation IV (Rise Of The Nemesis) nog ruim een maand niet in de schappen huist. Niet een paar appetizers, nee, maar liefst vijf nieuwe nummers (Silent Extinction, Screams Of The Forsaken, Invidious, Existence Of Dismay en The Source Of Inhumanity) duwde de band de aanwezigen door het strot. Een royale geste, waarmee Despondency het publiek bewerkbaar maakte en uiteindelijk de moeite van het komen echt wel waard werd. Nadat de vraag van herr Lühring, of men in het bezit was van God On Acid, een overwegend positieve respons kreeg, werden 9mm Headfuck, de titeltrack en Embodiment Of A failed Brood van het podium gejaagd. Van de EP Supreme Misanthropic Brutality werd nog Infected with Life gespeeld en de extra`s, want jawel, ook die bleven uiteindelijk niet uit, bracht men middels covers van Pyrexia ( Sermon Of Mockery) en hekkensluiter Catatonia, u kent het nummer wel van Suffocation.

Baroeg lijkt keer op keer toch wel a magic place to be, want ondanks de gematigde zaalvulling, een kleine onenigheid in de tent en het last minute karakter van de show zal ook deze avond enkel als gezellig, geslaagd en gemoedelijk de boeken in gaan. Horns raised and filled!

Despondency:

Brutus:

klik op de foto's voor grotere versies