De show in de Lantaarn te Hellendoorn was de plek waar ik aanwezig was. Na verschillende lovende recensies gelezen te hebben van Loudspeaker, heb ik het album maar eens aangeschaft en kennis gemaakt met zijn solo-materiaal. De muziek van die cd is het enige wat ik ken van de muziek van Marty, maar zijn bijdrage bij Megadeth is natuurlijk ook bij mij bekend. Omdat het zijn eerste tour in jaren is, was het een verrassing hoe de setlist eruit zou gaan zien. De laatste twee cd's van Friedman (inclusief Music For Speeding) zijn de eerste metal-cd's sinds zijn vertrek bij Megadeth. Daarom zou het natuurlijk zo maar eens kunnen dat er een Megadeth-klassieker voorbij zou komen. Dat was in ieder geval wel de verwachting van het gros van de bezoekers.
Vlak voor het optreden (zonder support) hoorden we nog een Japanse popklassieker voorbij komen. Gelukkkig was het daarna ook meteen voorbij met die onzin en knalde de heftige klanken van de gitaar uit de speakers als intro. De band kwam op en inderdaad, daar stond Marty Friedman. Voor het eerst sinds jaren in een kleine, rokerige zaal met nuchter Hollands publiek in plaats van hysterische Japanse fans. Want het moet sinds de laatste tour met Megadeth in 1999 zijn geweest dat hij hier was. Maar dat Hollandse publiek luste wel pap van zijn muziek. Op cd klinkt het al hard en agressief, live is het dubbel zo agressief! En keihard! Samen met Ron Jarzombek als tweede gitarist, kwamen de zware en thrashy riffs zo goed uit de verf, dat het publiek het gemis van een Megadeth-nummer niet eens opmerkte. Natuurlijk zou het ook onmogelijk zijn om van zijn oude band iets te spelen, want een zanger ontbrak. Zijn metal brengt Marty het liefst instrumentaal.
Er kwam veel voorbij van Loudspeaker (Paradise Express, Elixer) en Music For Speeding (Ripped). Veel bruut geweld, met Marty in de hoofdrol als waardig meesterschredder. Hij was duidelijk in zijn element om eindelijk weer eens wat metal te kunnen spelen, al was het maar voor een half gevuld Lantaarn. Deze tour lijkt daarom ook vooral voor zijn eigen plezier. Toch leek hij aangenaam verrast door de uitzinnige response van het publiek. Misschien dat daarom het laatste nummer Hound Dog (van Elvis) extra plezierig gespeeld werd. Daarbij maakten we trouwens kennis met de zangkunsten van Marty. Lollig, meer kan ik er niet van maken, en een leuke afsluiting van anderhalf uur lang gitaargeweld.
