Er heerste wat verwarring bij binnenkomst van het immense complex van de Oosterpoort. De bordjes die naar de kleine zaal moesten leiden stonden namelijk verkeerd. Veel mensen kwamen om die reden pas midden in de set van Firewind aan. Toch was de zaal al aardig goed gevuld en deed het mij deugd dat het publiek de moddervette heavy metal van de Griekse band erg goed te verteren vond. Er werd gewoon superstrak gespeeld en dat kwam mede door bandleider en stergitarist Gus G. Ook de nieuwe zanger Apollo Papathanasio is een sterke aanwinst, want dankzij zijn Griekse gepassioneerdheid liet hij zich volledig meegaan met het enthousiasme van de zaal. Nummers als Allegiance, Insanity en I Am The Anger zorgen voor een enorme bonk kracht. Maar het snelle Between Heaven And Hell sloeg het meeste aan. Als je als openingsact al de handen tot achter in de zaal in lucht krijgt, dan doe je het dus niet slecht.

Terwijl ik vooraan stond te wachten op de opkomst van Dragonforce, begon ik me serieus af te vragen of ik nu al te oud ben voor dit soort muziek. Iedereen die op de zaal stond, moet haast wel een gemiddelde leeftijd van 14 jaar hebben. En die houden wel van een flinke pit, en tijdens opener Black Fire ging de jeugd dan ook flink los. Fatsoenlijk foto's maken was er niet bij, dus ik verkaste maar snel naar de tribune. Maar waar je ook staat, het geluid is werkelijk verschrikkelijk!!! De zang is nog redelijk te noemen, maar de drums overheersen de boel compleet en de solo-secties zijn helemaal een ramp om aan te horen.

Dieptepunt is tijdens afsluiter Valley Of The Damned. De gitaar van Herman Li (behoorlijk kwaad op dat moment!) doet opeens raar en de geluidsman zit wanhopig aan de knopjes te draaien, maar de band besluit er maar helemaal mee te stoppen. Na minutenlang geneuzel, wordt het nummer toch maar hervat in hetzelfde brakke geluid. Godver, zo moeilijk kan het toch niet zijn om een drumstel, twee gitaren, een basgitaar en keyboard en de zang fatsoenlijk van het podium te laten komen? De muziek mag dan ietwat complexer zijn dan de normale power metal-band, maar werk daar eens fatsoenlijk aan! Als headliner kan dit écht niet meer.

Het kutgeluid daar gelaten, gaf Dragonforce toch weer een spetterend en energiek optreden. De bandleden renden weer van hot naar her, de trampolines werden volop benut en van de verhoging vooraan het podium werd gretig gebruik van gemaakt. Hoofdprijs qua gestoordheid gaat naar Vadlim Pruchanov, de keyboardspeler. Tijdens zijn solo-gedeelte, waarin hij volgens mij solo's van diverse Dragonforce-nummers speelt, gaat hij enorm wild te keer. Hoofdprijs qua triestheid gaat naar gitaarspeler Sam Totman. Hij zuipt tijdens de nummers zonder enige schaamte blikjes Grolsch uit een rietje. Maar ondanks dat en het slechte geluid, was het een uiterst succesvol optreden. De jonge generatie van de metalfans gaat weer uit z'n dak bij melodieuze power metal en dat juich ik alleen maar toe. En ik denk dat Dragonforce daar mede verantwoordelijk is. En nu kan een, naar mijn mening, betere band als Firewind daar ook van profiteren.