Vanwege een erg onderhoudend gesprek met frontvrouw en presentatrice Ryanne van Dorst, lopen we de kleine zaal in via een andere ingang. Een kwartier voor de aanvang van het optreden van Ggu:ll is het even slikken. Buiten stond de rij tot ongeveer voor de St. Jozefkerk, maar slechts enkele mensen staan in de zaal. Zodra Ggu:ll op het podium stapt, stroomt de zaal vol tot een gezellige drukte. Vrolijk is de muziek natuurlijk niet. Drone en doom zijn erg slepende genres. Muziek voor fijnproevers. Mijn vrouw schreeuwt al snel in mijn oren dat ze er niks aan vindt. Ik begrijp het wel, maar inmiddels zie ik Ggu:ll voor de derde of vierde keer en begin ik de band langzaam maar zeker te begrijpen. Enkele tientallen mensen om me heen duiken er dieper in. De ene na de andere dreunende mantra wordt de zaal ingeslingerd. De band weet niet continu te imponeren, maar er passeren wel degelijk sterke stukken de revue.

Ryanne heeft het er maar druk mee. Als je even niks van DOOL hoort, is ze wel op tv te zien. Er is natuurlijk wel het nodige met de band gebeurd. Het langverwachte debuutalbum is eindelijk uit, maar helaas hebben we gezien dat Job van de Zande de basgitaar aan de wilgen heeft gehangen. Veel hectiek waar de bezoeker van vanavond eigenlijk niks merkt. Waar je DOOL ook ziet; ze zet altijd een vet optreden neer. De complimenten zijn vooral voor nieuwelig JB van der Wal. Zo kort bij de band, maar hij speelt met een air alsof hij er vanaf het begin al bij is. Hij mag dan wel vaak een beetje achter Reinier staan, maar als bassist is hij duidelijk aanwezig. Goede zaak!

Om me heen staan veel mensen die ik ken van het Tilburgse circuit. Veel fans van The Devil’s Blood en ook Farida is snel gespot. Hoewel DOOL geen The Devil’s Blood is, heeft de muziek er wel wat van weg. Vooral live merk ik dat en lijkt de muziek meer details weg te geven dan op plaat. Zeker de lange nummers hebben een lekkere opbouw en dragen bij aan de rituele sfeer. Wie niet goed uit de voeten kan met de psychedelische songs, kan zijn geluk op met het vet uitgevoerde The Alpha. Ryanne’s mooie, fragiele zangstukken zijn een gaaf contrast met de zware, vette riffs. Het is geen verrassing dat het complete debuutalbum wordt gespeeld. De show is daarmee alleen wel aan de korte kant. Het zou tof zijn als DOOL wat meer gaat improviseren. Wat meer contact met het publiek zou ook leuk zijn, maar Ryanne en haar mannen zetten gewoon weer een erg goed optreden neer.