Toen The Monolith Deathcult om een uur of negen z'n brute death metal-arsenaal op het publiek los liet, was het eerste wat me opviel, dat het geluid veel te hard stond. Ik irriteer me mateloos aan geluidsmannen die denken dat death metal alleen tot z'n recht komt als het op oorverdovend volume door de zaal buldert. Uiteraard moet het geluid hard staan, maar niet zo hard dat bijna alle details van de muziek in een anonieme muur van geluid verloren gaan. Gelukkig bleef er van de muziek van Monolith nog genoeg over om ook dit optreden weer tot een plezierige ervaring te maken. De songs van de demo en het album "The Apotheosis" klinken nog steeds erg krachtig en vet, het drumwerk van Sjoerd Visch blijft indrukwekkend en de podiumpresentatie is nog immer toepasselijk lomp en star. Je kunt zeggen wat je wilt over deze band en hun aanhoudende media-overload (door humorloze personen helaas verkeerd opgevat), maar niet dat ze op het podium niet hun best doen om de hoogste kwaliteit te leveren.
The Embodiment dan. Over deze band kan ik kort zijn: de vier heren hebben me met hun vette thrash metal positief verrast. Ik had The Embodiment nog nooit live gezien of zelfs gehoord, en dit optreden was een zeer aangename kennismaking met de band. Er werd zeer strak gespeeld, de muziek kwam energiek en krachtig over en het publiek reageerde zeer positief op The Embodiment (er stond een gabber met een Thunderdome-bomber vooraan het podium helemaal uit z'n dak te gaan!). Welke nummers er gespeeld werden kan ik helaas niet zeggen, maar gezien de nog zeer beperkte discografie zullen dat ongetwijfeld tracks van de demo's "All Because of Lust" en "Razor Cut Reality" zijn geweest. Als toegift werd de Death-klassieker "Pull the Plug" nog maar eens van stal gehaald, die door het publiek zeer enthousiast ontvangen werd.
"Welkom op ons feestje!", roept As It Burns-zanger Arend Doornhein, wanneer veel later dan geprogrammeerd de hoofdband dan eindelijk het podium betreedt. Gedurende een uitgebreid optreden (inclusief een flink aantal toegiften) spelen de Groningers onder meer de nummers van de nieuwe plaat "Mortal Dusk", die slechts een enkeling plus ondergetekende ook daadwerkelijk in z'n bezit had. De laconieke wijze waarop Doornhein met dit onplesante feitje omgaat ("Ik doe het verdomme niet voor niks!") getuigt van een joviale persoonlijkheid, maar wat de frontman aan jovialiteit heeft mist hij aan uitstraling en professionele houding. Afgaande op de podiumpresentatie en slungelige houding van de zanger, is het maar al te gemakkelijk om te concluderen dat we hier met een lokaal bandje te maken heeft dat nog niet klaar is voor het grote werk. Echter dat zou niet helemaal eerlijk zijn. As It Burns heeft namelijk met "Mortal Dusk" bewezen van meerdere extreme metal-markten thuis te zijn, en doet z'n ding op pretentieloze, kwalitatief adequate en enigszins charmante wijze. Dat de band live wat tegenvalt, doet niks af aan As It Burns als studioband.
Algemeen gesteld een aardige death metal avond, die volgens mij boven al voor The Embodiment zeer succesvol is geweest.
