Hoewel het melodieuze, Dissection-achtige begin van Le Dernier Reflet De L’Astre Maudit de luisteraar misschien nog even op het verkeerde been zet, wordt al snel duidelijk waar Incandescence de mosterd vandaan haalt. Furieuze, verwrongen black metal met venijnige vocalen en een spervuur aan ratelende drums. Namen die door mijn hoofd schieten zijn Monarque, Arkhon Infaustus en Enthroned, hoewel geen van allen de lading helemaal dekken. Bij vlagen moet ik ook wel denken aan Mütiilation – en dan met name ten tijde van Majestas Leprosus en Rattenkönig: schelle, verwrongen riffs, agressief drumwerk en een beklemmende sfeer waarin desondanks ook ruimte is voor melodie.
Het niveau van bovengenoemde bands is nog iets te hoog gegrepen voor deze heren, maar dat neemt niet weg dat Incadescence met Abstractionnisme een zeer gedegen en goed klinkend debuutalbum heeft afgeleverd. Een professioneel en doordacht klinkend eindresultaat dat desondanks nergens te gelikt of commercieel klinkt. Wie een goed beeld wil krijgen van de band, kan het best eens de nummers Glorieuse Dégénérescence en het lange en wat meer diverse L'Abîme Du Rêve luisteren. Daarin is Incandescence namelijk op zijn sterkst. Wederom een bewijs van de hedendaagse vruchtbaarheid van de Canadese scene, hoewel deze band wel een wat minder unieke sound heeft.
Tracklist:
1. Le Dernier Reflet De L’Astre Maudit
2. Abstractionniste
3. Glorieuse Dégénérescence
4. La Valse Des Ombres
5. Derrière Le Masque Du Néant
6. L'Abîme Du Rêve
7. Dévorer Le Temps
8. La Prophétie De La Lune De Sang (I. Manifestation II. Possession III. Ascension)
