Nu de blaadjes van de bomen vallen, de donkere uurtjes al voor etenstijd zijn ingetreden en de buitjes steeds guurder worden, doet deprimerende, druilerige muziek het altijd extra lekker, vooral als de kamer verlicht wordt door een eenzame kaars en het de rode wijn is die de slokdarm verwarmt. Een deemstere plaat maakt de avond dan helemaal af.

De Belgen van Marche Funèbre hebben afgelopen zomer al zo’n herfstplaat uitgebracht. Met het debuut To Drown probeert de band de laatste zonnestralen uit uw ziel te bannen en uw hart vol weemoed te pompen. Candlemass is voor de muziek van onze zuiderburen van groot belang, dat de bandnaam naar een gelijknamig nummer van Candlemass verwijst, bekrachtigt dit gegeven nog eens. Naast Candlemass hoor ik overigens ook behoorlijk wat My Dying Bride en het eveneens Belgische Manic Movement in de muziek terug.

Hoewel ik aanvankelijk aardig onder de indruk was van To Drown, weet dit album mij al met al geen herfstdepressie aan te smeren en dat is eigenlijk wel het minste wat ik van zulke muziek verwacht. Omdat ik vooral in de stem van Arne Vandenhoeck te veel My Dying Bride hoor, krijg ik veel meer zin om een album van die band op te zetten, omdat My Dying Bride wel tot suïcide weet aan te zetten. De lijdzame nummers van To Drown doen een aardige gooi naar de melancholie, maar zijn gewoon echt niet deprimerend genoeg.

Marche Funèbre schommelt nog te veel tussen doom en doom-light/death, waardoor de sfeer niet bepaald en vastgehouden wordt. De snellere passages met ferme grunt zijn vrij sterk, maar worden te weinig ingezet om leidend te zijn. De slepende riffs en huilerige stem doen een aardig kunstje, maar er is simpelweg genoeg betere doommuziek dan deze. Dit gaat niet door merg en been en dat zou goede doom wel moeten doen. De doom van Marche Funèbre is nog te tam, evenals de death. Overigens zou ik ook zelf niet voor nummers van ruim tien en soms bijna twintig minuten kiezen, tenzij de nummers te geniaal zijn om ze in te korten en op To Drown is dat voorlopig niet het geval.

Op de productie valt niets aan te merken, deze is meer dan behoorlijk. Alleen de muziek…ja…op een cd als deze hoor ik erg veel potentie, maar mis ik het lef die de oren doet klapperen. To Drown gaat voor safe, een klassieke valkuil waar veel bands met open ogen in tuimen.

Tracklist:
1. Into Deadly Marshes
2. Valley Of Tears
3. The Well That Drowns Me
4. Regiment Of The Hopeless
5. Of Dreams And Vanity
6. The Dark Corner
7. Lethe