Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Cold Comfort gaat verder waar voorganger Altitude ophield, Autumn gaat dus door op het bij My New Time ingeslagen pad. Echter, waar het vorige album af en toe nog stevig beukte, zijn de nummers nu nog wat progressiever. Dat gaat in dit geval gepaard met een rustiger melancholisch geluid. De metalen rand lijkt nu echt verdwenen. Is dat erg? Niet per se, maar wie verlangt naar hoe de band in de beginjaren klonk, kan beter een andere cd kopen. Cold Comfort is melancholisch, gelaagd, zweverig, depressief, maar vaak toch wel heel mooi. Een vergelijking met het latere werk van The Gathering is daarom zeker op z'n plek.
Op de vorige plaat was het even wennen aan het nieuwe stemgeluid, maar op Cold Comfort is de frontvrouw volledig op haar plek. Het is te horen dat ze nu iets meer ervaring heeft, wat de nummers zeker ten goede komt. Het geluid van de plaat is ook wat warmer, maar door de diverse lagen soms ook een beetje troebel. Meerdere luisterbeurten zijn wel nodig om alles goed tot je te laten doordringen, want er is veel gaande in de muziek. De nummers zijn dus niet zo heel catchy. Ondanks dat is Cold Comfort toch zeker een mooi plaatje geworden.
Tracklist:
1. The Scarecrow
2. Cold Comfort
3. Black Stars In A Blue Sky
4. Retrospect
5. Alloy
6. End Of Sorrow
7. Naeon
8. Truth Be Told (Exhale)
9. The Venamoured
10. Changes For The Bitter (bonus track)
11. The Mute (Inhale) (bonus track)
