Het blijft een bezig bijtje, die Rogga Johansson. Band nummer twintig heeft de plaat nog niet uit of band vijftien brengt ook nog even een nieuwe cd op de markt. Zo simpel is het natuurlijk niet en we mogen eigenlijk best blij zijn met zulke productieve muzikanten. Ik heb de Zweedse workaholic immers nog op maar weinig missers kunnen betrappen. Als je platen dan ook nog eens zo goed klinken zoals deze nieuwste van Demiurg, dan mag de vlag helemaal uit.

Opnieuw krijgen we een cd vol heerlijke Zweedse death metal, maar dan wel met het inmiddels herkenbare Demiurg-sausje. Dat betekent dat er opnieuw veel invloeden uit de doom metal te bespeuren zijn en dat er naast dodelijke bulderriffs ook regelmatig keyboards opduiken. Des te beter is het dat de plaat opnieuw is ingedrumd door onze vaderlandse trots Ed Warby. Hij overtuigt met zowel zijn perfecte spel als met zijn gevoelige zangwerk (af en toe bijgestaan door Marjan Welman van Autumn), waarmee hij op een uitstekende manier verzachtend tegenwicht biedt tegenover de diepe grunts van Johansson. Grunts die zoals gewoonlijk weer moddervet klinken, net zoals de rest van het album. De melancholische death metal heeft namelijk precies de juiste hoeveelheid (epische) galm meegekregen en komt vooral tijdens de loodzware gitaarpartijen en solo's (Dan Swanö) geweldig uit de speakers.

Er staan geen zwakke broeders op de plaat. Van het ruige openingsnummer Life Is A Coma tot het gure slotstuk World Burial is er vrijwel geen enkel minpunt aan te wijzen. De opzet van het album is misschien iets traditioneler dan op de vrij experimentele voorganger The Hate Chamber, maar teveel vreemde fratsen heeft deze band ook niet nodig. Slakthus Gamleby bevat weer voldoende gave riffs, moordende grunts en effectieve melodieën om de liefhebber weer een tijd lang zoet te houden.

Tracklist:
1. Life Is A Coma
2. Death Grasp Oblivion
3. Travellers Of The Vortex
4. The Cold Hand Of Death
5. Cold Skin
6. From Laughter To Retching
7. Slakthus Gamleby
8. World Burial